Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟΣ

 

Δεν θα ήθελα κι άλλη δίκη για τον Νίκο Σεργιανόπουλο, για τη δολοφονία του δημοφιλούς ηθοποιού, αν ημουν συγγενής του, φίλος του. Δεν αντέχεται αυτό το πράμα. Εντάξει, η δικαιοσύνη πρέπει να κάνει τη δουλειά της, ο δολοφόνος έχει κι αυτός τα δικιαώματά του, νομιμοπουείται να μην αποδέχεται τα 20 χρόνια που του έρριξαν, όμως κι εγώ, λέμε τώρα, αν ήταν δικός μου άνθρωπος ο ηθοποιός, θα επιθυμούσα να μην ξανανοίξει η υπόθεση, να κλείσει οριστικά, αμετάκλητα. Σε τάφο να την χώσουν, κάτω από το μάρμαρο.

Κάτι περισσότερο από δολοφονία ενός ζωντανού είναι να τον σκοτώνεις τον άλλον  νεκρό. Αφήνω στην άκρη αυτά που λένε, αυτά που θα καταθέσουν οι γνωστοί του μακαρίτη. Ότι ήταν καλό παιδί, ευγενικό, άκακο. Ο Γεωργιανός που τον σκότωσε τον Ιούνιο του 2008, στην εκδίκαση της υπόθεσης, σε δεύτερο βαθμό, στο μικτό ορκωτό εφετείο, θα πει τα δικά του. Ότι με προκάλεσε το θύμα, ότι ξεπέρασε τα όρια, ότι είχε ανάρμοστη συμπεριφορά, ότι με μαχαίρι μου ζητούσε αυτό που δεν ήθελα...