ΠΛΑΚΩΣΕ Η ΓΥΦΤΑΡΙΑ ΣΤΗ ΓΥΦΤΙΑ

ΠΗΓΗ: FOSPHOTOS
 

Με αφορμή τη δολοφονία, από έναν Πακιστανό, σα σήμερα, 4 Ιουνίου το 2013, του πιο ρομαντικού οπαδού του Παναθηναϊκού που έχω γνωρίσει, του Νίκου Πολυδωρόπουλου, δύο λόγια για τους μετανάστες. Γι’ αυτό το τόσο καυτό ζήτημα που ακουμπάει την καθημερινότητά μας εδώ και 25 χρόνια, τουλάχιστον.

Τι γινόταν, ρε, στην Γερμανία μετά τον πόλεμο; Η χώρα έπρεπε να ξαναπατήσει στα πόδια της. Να σηκώσει κεφάλι. Αυτά επιτυγχάνονται με την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Και με χέρια εργατικά. Που να τα βρει η Γερμανία, όμως;

Η αφρόκρεμα της γερμανικής νεολαίας είχε αφήσει τα κόκκαλά της στο μέτωπο. Στα μέτωπα που άνοιγε ο Χίτλερ. Εκατομμύρια οι νεκροί Γερμανοί. Έτσι άνοιξαν οι πόρτες σε Ισπανούς, Τούρκους, Έλληνες, Σέρβους. Τις άνοιξαν οι Γερμανοί, όχι οι μετανάστες.

Πρόσεχε! Η δουλειά ξεκίνησε σοβαρά. Υπεύθυνα. Με στόχευση. Με προοπτική. Έλεγε η Γερμανία θέλω 1.142 ξυλουργούς. Όχι μπάτε σκύλοι και αλέστε. Χρειάζομαι ηλεκτρολόγους 857, σου έλεγε ο Γερμανός. Στείλτε μας και τόσους οικοδόμους, τόσους υδραυλικούς, τόσους συγκεκριμένα για κάθε ειδικότητα. Και όλοι σε «γκέτο». Σε ειδικές περιοχές. Να ελέγχεται η κατάσταση.

Εδώ στην Ελλάδα πλάκωσε η γυφτιά, η λετσαρία και συμπεριφερόταν σα γυφτιά και λετσαρία. Γιατί; Επειδή και ο Έλληνας είναι σκέτος λέτσος. Ένας γύφτος. Να, γιατί οι αλλοδαποί, νόμιμοι κι όχι, την βλέπουν ξέφραγο αμπέλι την Ελλάδα.

Διαβάστε ακόμα:

Στη μνήμη του Νίκου Πολυδωρόπουλου