ΑΡΑΚΤΟΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΕΣ, Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

 

Μεγάλο παιχνίδι απόψε. Τελικός Ευρώπης. Δεν λέμε τίποτα. Επιτέλους! Το ποδόσφαιρο είναι σοβαρό πράμα και απαγορεύεται η μπουρδολογία. Ό,τι σαλιαρίσεις πριν το ματς είναι μπουρδολογία. Αν αξίζει κάτι τον κόπο, αν, τότε μετά τη λήξη του αγώνα, θα το διαβάσεις στον αποδυτηριάκια.

Τέλος πάντων, με την ευκαιρία, κάτι έχω να σου ψιθυρίσω. Σ’ αυτήν την πουτάνα την Ευρώπη, εδώ και 70 χρόνια δεν έχει πέσει ούτε ντουφεκιά. Μιλάμε για πόλεμο, όχι για σαματάδες πολιτικούς, διαδηλώσεις, απεργίες, πορείες κι άλλες τέτοιες ταραχές. Επτά δεκαετίες βασιλεύει η ειρήνη σ’ αυτή την πουτάνα ήπειρο…

…Για ποδόσφαιρο θέλω να μιλήσω, αλλά σε συλλαμβάνω ανυπόμονο, επειδή χαρακτηρίζω την γριά ήπειρο σαν πόρνη. Είμαι επιεικής, δεν λέω το βαρύτερο. Τον πλανήτη τον έχουν αιματοκυλήσει εδώ και 1.500 χρόνια οι λαοί της λευκής φυλής, η πιο πρόστυχη ανθρώπινη φάρα.

Κι έφθασε το πράμα να χαιρόμαστε ποδόσφαιρο! Ναι, να πλακώνονται εθνικές ομάδες, μάζες οπαδών για το ποδοσφαιρικό δρώμενο. Αυτή είναι η υπέρτατη επιτυχία του αληθινού πολιτισμού. Αράζουμε στις πολυθρόνες όλοι οι Ευρωπαίοι για να παρακολουθήσουμε κάποιους να κυνηγάνε τη μπάλλα. Εδώ και 70 χρόνια η φρίκη του αληθινού πολέμου με τα εκατομμύρια νεκρούς, την πείνα και τη δυστυχία, υποκαταστάθηκε με τα ντέρμπυ της μπάλλας.

Τσελσυ – Μπενφικα, απόψε, στην πιο αγαπημένη μου πόλη, το Άμστερνταμ. Στην πόλη της πιο προχωρημένης ελευθερίας των ατομικών δικαιωμάτων. Κόφτο, αποδυτηριάκια. Άλλο αυτό. Το ‘κοψα.