Πρόσεξε φάση. Επειδή έχουν ήδη γίνει 11 αγωνιστικές και ακόμα δεν έχει αποφασιστεί πόσες ομάδες θα υποβιβαστούν, πόσες θα ανέβουν από τη Β’ εθνική. Έχουμε και λέμε, λοιπόν.
Βεβαίως και υπήρχαν, όπως και συνεχίζουν να υπάρχουν, άνθρωποι που σιωπηρά βέβαια επικροτούσαν την επαναστατική δράση της «17 Νοέμβρη». Το λέω διότι έχω γνωρίσει δύο τέτοιους τύπους.
Στημένος από τον Μαρινάκη είναι ο Αλαφούζος. Δεν έχω άλλη εξήγηση. Όσο το σκέπτομαι, εκεί καταλήγω. Ότι ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού κάνει το παιχνίδι του προέδρου του Ολυμπιακού. Συμπαιγνία. Μας δουλεύουν και οι δυο.
Μετά απ’αυτά που είδα στο παιχνίδι Ελλάδος-Ρουμανίας 3-1 να σου πω μία κουβέντα, που ίσως την θεωρήσεις υπερβολική. Και θα σου πω γιατί την κουβέντα μου λίγες ώρες μετά τη μεγάλη νίκη στο Καραϊσκάκη.
Ένα όνειρο είναι για την Ελλάδα να προκριθεί στο μουντιάλ της Βραζιλίας, το προσεχές καλοκαίρι. Η Αγγλία, ας το δεχθούμε αυτό, το γέννησε το ποδόσφαιρο, όμως θρησκεία το έκανε η Βραζιλία. Αυτή είναι η αλήθεια.
Το 3-1 της εθνικής ομάδας, που θα μπορούσε να ήταν και 4-1, νίκη δίκαιη και μεγάλη, οφείλεται στη διαφορά των δύο αντιπάλων. Στη διαφορά που γράφει το αποτέλεσμα. Στη διαφορά της ψυχής.
Αυτά που βλέπεις στο γήπεδο συνήθως έχουν ελάχιστη σχέση μ’ αυτά που περίμενες να δεις. Το δράμα. Αυτοί που λένε τα λόγια τα μεγάλα, αυτοί οι ίδιοι διαψεύδουν τους εαυτούς τους και σένα σε χαμηλώνουν. Η τραγωδία.
Τίποτα δεν άλλαξε, επί της ουσίας, στην Ελλάδα με την επαγγελματοποίηση του ποδοσφαίρου. Σα να μην προέκυψε αυτή το 1979. Τα σωματεία μετατράπηκαν σε ανώνυμες εταιρείες, αλλά συνέχισε να παίζει μπάλλα η κουλτούρα του ερασιτεχνισμού.
Αυτά που δεν έχει σταματήσει να λέει ο Αλαφούζος, ότι ο Μαρινάκης κάνει κουμάντο στη διαιτησία, είναι πέρα για πέρα σωστά. Μιλάμε πολύ σοβαρά. Έχει επίσης δίκαιο και ο Σαββίδης, που κι αυτός φόρα παρτίδα σαν αριστερός ψάλτης, δεξιός είναι ο Αλαφού, αφήνει αιχμές...