Ό, τι γράφω, έχω κάθε δικαίωμα να το γράφω. Αρέσει, δεν αρέσει. Για ό,τι διαβάσεις, αγαπητέ, έχεις κάθε δικαίωμα να συμφωνήσεις, να διαφωνήσεις μαζί μου. Στο φινάλε, θέλω, δεν θέλω, τσοντάρω κι εγώ στα έξοδα για να πάει η Ελλάδα στους ολυμπιακούς αγώνες.
Δεν είμαι του ρεκόρ, είμαι του αγώνα. Τρέχουν οι δρομείς 100 μέτρα, 800, πηδάνε με το κοντάρι, ρίχνουν το ακόντιο, αδιαφορώ για τις επιδόσεις. Ούτε ποιος θα έρθει πρώτος, δεύτερος. Βλέπω τον αγώνα. Βλέπω αθλητισμό.
«Δεν γινόμαστε συνένοχοι της εγκληματικής οργάνωσης» είπε φόρα παρτίδα η ΠΑΕ ΑΕΚ, η οποία προειδοποιεί ότι δεν αξίζει να κατέβει στο προσεχές πρωτάθλημα όταν κάνουν κουμάντο τα ίδια πρόσωπα.
Τελικά, αυτό το χρυσό μετάλλιο της Άννας Κορακάκη με αρρώστησε. Ξέρεις τι είναι να τρως στη μάπα την κάθε χοντρομαλακία, με την ευκαιρία της μεγάλης επιτυχίας του κοριτσιού. Κάνεις εμετό. Τέτοια συχασιά σε πιάνει.
Τα πράγματα στον Ολυμπιακό είναι πολύ σκούρα. Μιλάνε τα γεγονότα μόνα τους. Ακόμα καλά καλά δεν άρχισε καν η σαιζόν και η ομάδα άλλαξε πάλι προπονητή. Φοβερό. Ανεπανάληπτο.
Κάνε μας τη χάρη, ρε, Κοντονή. Άσε, ρε, Σταύρακα. Έτσι το λέω, για να μην νομίζει ο συριζαίος υφυπουργάκος της πολύ πλάκας ότι όλοι είναι κορόιδα. Ότι όλοι μασάνε το παραμύθι της ανύπαρκτης αγωνίας του και της επίσης ανύπαρκτης προσπάθειάς του να φτιάξει πρωτάθλημα υγειές και ανταγωνιστικό.
Ποια είναι, ρε, αυτή η Άννα Κορακάκη, που από το πουθενά και ξαφνικά την ανακάλυψε η Ελλάδα. Αυτή η έντιμη και χαζοχαρούμενη χώρα. Και τα μήντια την έπεσαν στο πολύ τραλαλά στο κορίτσι, αφ' ότου πήρε το χρυσό μετάλλιο στους ολυμπιακούς αγώνες.
Κάτι πρέπει να γράψουν. Αυτό είναι το ζόρι. Κι όταν δεν υπάρχει κάτι συνταρακτικό, κάτι ουσιαστικό, τότε θα πλακώσουν τις ανοησίες. Δεν στέκει με τίποτα αυτό που διάβασα.
Εντάξει, αυτό που γίνεται με την Άννα Κορακάκη δεν μοιάζει με το άλλο του Στέλιου Μηγιάκη, το 1980. Μετά από 20 χρόνια η Ελλάδα είχε γνωρίσει τη χαρά του χρυσού μεταλλίου σε ολυμπιακούς αγώνες, μάλιστα σε άθλημα κατ' εξοχήν ελληνικό, την ελληνορωμαϊκή πάλη.