ΔΕΝ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΑΡΕΣ

Το λέω απότομα. Την σκαπούλαρε ο βρυκόλακας Σουάρες, μονάχα 9 αγωνιστικές η ποινή του και αποκλεισμός 4 μηνών. Δεν τιμωρήθηκε ο παικταράς γιατί δάγκωσε τον Ιταλό αντίπαλό του. Όχι, βέβαια. Τον διώξανε από το μουντιάλ επειδή ξαναδάγκωσε! Το 'χει ξανακάνει, άλλες δυο φορές.

ΤΟ ΄ΧΟΥΝ ΠΑΡΑΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ JAY

Υπάρχουν και όρια. Θα μου πεις ποιος είναι αυτός που βάζει τα όρια. Το μέχρι εδώ. Το φθάνει, το όχι άλλο. Ο νόμος δεν μπορεί να καλύψει ενέργειες και συμπεριφορές που δεν είναι εγκληματικές. Η ανοησία, η σαχλαμάρα, ο δήθεν ανθρωπισμός, η υποκρισία, όλα αυτά χωρίς μέτρο δεν απασχολούν τη δικαιοσύνη.

ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Τα τελευταία χρόνια από κάποιους παίζει η πρόβλεψη ότι όπου να 'ναι θα κάνουν το μπαμ στο μουντιάλ οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Θα περιμένουμε αρκετά χρόνια, αν λάβουμε υπ' όψιν την παρουσία τους στην Βραζιλία του 2014. Σαφέστατα ενάμισυ κλικ πιο κάτω σε σύγκριση με τις ΗΠΑ της περασμένης τετραετίας στην Αφρική.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕ ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΕΛΛΑΔΑ

Είναι κάποιος ψευτοπαπάς, που δεν τον αναγνωρίζει η καθολική Εκκλησία της Κόστα Ρίκα, μάλιστα πρώην ποδοσφαιριστής, τίποτα το ιδιαίτερο, που το παίζει θαυματοποιός με τη βοήθεια του Θεού. Ο τύπος έστειλε μήνυμα στην αποστολή της εθνικής ομάδας: “Έχετε κερδίσει την Ελλάδα! Ο Ιησούς είναι μαζύ σας”.

ΤΟ ΑΝΤΙΟ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΡΟΝΑΛΝΤΟ

Λυπάμαι για την Πορτογαλία. Έχω μια συμπάθεια γι’ αυτή την ομάδα και για τις ομοιότητές της με ελληνική και για τις διαφορές της. Σαν ομάδα, όχι σαν άτομα έχουν μια ποδοσφαιρική ανωτερώτητα, στην τεχνική. Είναι παίκτες πιο μαστόρια. Τι να το κάνεις, όμως.

Ο ΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΜΑΡΙΟ ΜΠΑΛΟΤΕΛΙ

Ένας μαύρος με στόμα. Πατάει το κουμπί και η γλώσσα του θερίζει. Και όποιον πάρει ο Χάρος. Σπάνιο να κυκλοφορεί άτομο πρώτης γραμμής στη δημοσιότητα να μην υπολογίζει τι λέει. Στα μαύρα του. Μαύρα είναι, δεν είναι άσπρα. Ό, τι υπάρχει στην κορμάρα του είναι μαύρο. Τι λέγαμε;

ΕΓΩ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΣΟΥΑΡΕΣ ΝΑ ΔΑΓΚΩΝΕΙ

Το ακούσαμε κι αυτό: «Αν δεν πέσει ο Σαμαράς, η χώρα δεν θα δει πρόοδο». Μέχρι πού να φτάσουμε κι εμείς οι κομπλεξικοί; Μέχρι τα άκρα, λέω εγώ. Why not; Κομπλεξικοί είμαστε, δεν είμαστε παίξε γέλασε. Και υστερικοί και μεσόγειοι κι ό,τι θέλουμε.