Γιατί να μην παίζει η κόντρα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακού; Δεν κατάλαβα. Όχι, δηλαδή, να μονοπωλεί στην πιάτσα η αντιδικία του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό. Σε παρακαλώ. Δεν είναι σωστό, δεν είναι δίκαιο να είναι στην απ' έξω ο ΠΑΟΚ.
Οχετός. Τελειώνει το ντέρμπυ Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού 0-3 και πέφτει το λούσιμο από βρισιές και κατηγορίες. Γιατί; Επειδή αυτοί είμαστε. Ποιοι είμαστε; Αυτοί που δεν ξέρουμε να κερδίζουμε. Να χάνουμε. Δεν ξέρουμε να χαρούμε τη νίκη. Δεν ξέρουμε να κάνουμε παρέα με την ήττα μας.
Είσαστε αλήτες, οι μεν για τους δε, μετά το τέλος του ντέρμπυ Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού 0-3. Εμείς, ρε, είμαστε αλήτες; Εσείς είσαστε και αλήτες και ξευτύλες.
Είμαστε τυχεροί που ακόμα κυκλοφορούν άτομα σαν τον Πουγιόλ. Ναι, την εννοώ πέρα για πέρα τούτη την κουβέντα. Είμαι τυχερός και δεν μιλάω σαν οπαδός της Μπαρτσελώνα, που δεν έχει χαθεί το είδος του πολεμιστή ποδοσφαιριστή.
Και πονηρός να μην είσαι, σ' ένα τέτοιο πρωτάθλημα γίνεσαι αλεπουδιάρης. Ο κίνδυνος να υποβιβαστείς, που σημαίνει οικονομική καταστροφή, οδηγεί τη σκέψη σου στους δρόμους της αμαρτίας. Πώς θα τη φέρεις στον άλλον.
Ό, τι θέλει λέει ο Χουμπ Στέφενς. Σουταρισμένος είναι, από την πρώτη ημέρα στη Θεσσαλονίκη ένας ξένος στον ΠΑΟΚ. Οπότε είναι το λάθος, ο απόλυτος αποπροσανατολισμός να σταματήσει κάποιος στις δικαιολογίες του Ολλανδού. Δεν ασχολείσαι μ' ό, τι λέει, ακόμα κι αν εννοεί τις φαρμακερές του.
Το τι λέγεται για να “εξηγήσουν” κάποιοι το πόσο απρόβλεπτα υστέρησε ο Ολυμπιακός στο 3-0 του Παναθηναϊκού, δεν γράφεται. Δεν επιτρέπεται να γραφτεί. Το αναφέρω μονάχα για να επισημάνω τη “δημιουργική” φαντασία και την έκρηξη σ' ένα όργιο θεωριών συνωμοσίας. Και από τους επώνυμους στο χώρο, παρακαλώ. Αυτοί είμαστε. Φαντασιομανείς.
Ξέρω πολύ καλά ποιος είναι ο ΠΑΟΚ. Τον βιώνω εδώ και δεκαετίες τόσο στο χορτάρι όσο και στην εξέδρα, σαν αποδυτήρια και σα διοίκηση. Αλλοίμονο να μη γνωρίζουμε ποιος είναι ο ΠΑΟΚ.
Στον Άρη ζούνε στον κόσμο τους. Λέω για τις αρειανάρες. Ούτε ένας δεν μ' έχει κερδίσει. Ούτε απ' έναν δεν άκουσα μέχρι σήμερα μια φρόνιμη κουβέντα. Ένα λόγο. Με φρόνηση. Πού είμαστε, πού πάμε.