ΑΝ ΣΕ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΓΕΥΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ήταν, λένε, καλό παιδί. Γιατί το λένε αυτό. Το παλληκάρι πέθανε στα 40 του. Αυτό είναι το γεγονός. Το σοκ. Αν, δηλαδή, δεν ήταν καλό παιδί και δεν ήταν παικταράς, να
μην τον κλάψουμε. Να μη σκεφτούμε τη δύστυχη μοίρα του.

Η κουβέντα για το θάνατο του Ναίητ Χάφμαν, του Αμερικανού μπασκετμπωλίστα. Κακά τα ψέματα, τον ξένο δεν τον πονάς. Αυτή είναι η φύση μας. Θα μας διαλύσει ψυχολογικά,
θα μας αλλάξει τη ζωή ο χαμός του δικού μας ανθρώπου, όχι του αγνώστου, όχι του ξένου.

Ένα ατύχημα να γίνει, να σκοτωθούν 50, εκατό άνθρωποι, αν είχαμε τον δικό μας άνθρωπο στο τραίνο, στο αεροπλάνο, στο πούλμαν, το ενδιαφέρον μας δεν θα αγκάλιαζε όλα τα
θύματα. Έτσι μας έφτιαξε.

Τον έφαγε κι αυτόν ο καρκίνος, λέω για τον παιδαρά Ναίητ Χάφμαν. Τι να πεις, ότι ήταν διαμάντι παιδί, φοβερός σέντερ και ό, τι άλλο καλό είχε το παλληκάρι. Άλλο λες.
Ποια σημασία δίνει στη δική σου ζωή η γεύση του θανάτου, μάλιστα ενός 40χρονου, ανθρώπου που δεν τον συνάντησες, δεν του μίλησες.

Ο ξένος πέθανε, εσύ ζεις. Πόσο επηρεάζει, πόσο αλλάζει τη σκέψη σου για τη δική σου ύπαρξη, για τον τρόπο της δικής σου ζωής ο άδικος θάνατος, ο τόσο πρόωρος του
αλλουνού.

Διαβάστε ακόμα:

Γκαγκάτσης, ο ομοσπονδιάρχης της παράγκας!