ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑ, ΘΡΥΛΑΡΑ, ΑΕΚΑΡΑ, ΠΑΟΚΑΡΑ…,ΑΡΑ, ΡΕ!

Μετά από χρόνια, και από σπόντα πήγε Λεωφόρο ένα φιλαράκι, βάζελος όχι από τα κτυπημένα, και στην αρχή σοκαρίστηκε. Κάτι παρέες στην εξέδρα, περίεργοι αλλά και άλλοι σοβαροί, όλοι μαζί έβριζαν Αλαφούζο, Βαρδινογιάννη και σία. Γρήγορα συνήλθε ο δικός μου, και το’ ριξε στην πλάκα.

Τελικά, κάποιοι δεν πάνε γήπεδο για να δούνε μπάλα. Πάνε για να βρίσουν. Αυτή είναι η ανάγκη τους. Κι όμως! Αυτή η συντριπτική μειοψηφία, με την αβάντα των μήντια, αποτελεί την opinion maker μάζα.

Έτσι που λες. Βρίσιμο σ’ αυτούς που κάνουν, που έκανν κουμάντο στην ομάδα, στην τριφυλλάρα. Ποια τριφυλλάρα, ρε, μεγάλε; Κάποιοι άγνωστοι σου μέχρι χθές παίκτες που πήρατε από το πανέρι, μαύροι, σκούροι, γκρίζοι, σκοτεινοί κουβαλάνε τη δόξα της πανάθας;

Τριφυλλάρα, σου λέει. Θρυλάρα. Αεκάρα. Παοκάρα. Το αόρατο, το άπιαστο, το αδιευκρίνιστο με τη φανέλα σε κάποιο κορμί λεγεωναρίου παίρνει σάρκα και οστά, ελπίδα και μεγαλείο. Και κυρίως δίνει την αφορμή να πέσουν τα μπινελίκια για διαιτητές, αντιπάλους και δικούς μας.

Διαβάστε ακόμα:

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΑΕΚ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ… ΕΜΕΝΙΚΕ;