Το «Αμερικάνικο Όνειρο» ξεκίνησε για τον Ιωάννη Αντετοκούνμπο. Τι είναι αυτό το πολυσυζητημένο, το περιβόητο «αμερικάνικο όνειρο»; Όχι ακριβώς ο δρόμος της ευτυχίας, αλλά η ευκαιρία της κονόμας.
Αυτά τα πράγματα δεν είναι τυχαία. Ξεκινάει πρώτος ο Σάββας Θεοδωρίδης που λέει ότι τα αποδυτήρια της φιλοξενούμενης ομάδας βρωμάνε στη Λεωφόρο. Δεν μπορείς να πλησιάσεις χωρίς να πιάσεις τη μύτη σου.
Αγαπητέ, η ΑΕΚ θα επιστρέψει, θα πάρει και το πρωτάθλημα στη σούπερ λίγκα. Έχουμε μάτια κι εμείς και διαβάζουμε τα αστέρια. Δεν θα γίνει ποτέ Μπαρτσελώνα και Ρεάλ η ΑΕΚ, ακόμα κι αν πιάσει ένα σερί πρωταθλημάτων, όπως ο Ολυμπιακός. Ούτε Μίλαν και Γιουβέντους θα γίνει. Μάντσεστερ και Τσέλσυ. Μπάγερν και Ντορτμουντ. Γιατί;
Όσο φανατισμένος κι αν είναι ο οπαδός, όσο σαλταρισμένος, δεν θα αφήσει τη θέση του στην κερκίδα για να επιτεθεί στον διαιτητή, στους παίκτες, της ομάδας του, της αντίπαλης.
Ουσιαστικά σήμερα ο Παναθηναϊκός δεν έχει διοίκηση. Ασφαλώς και έχει, όμως ο Αλαφούζος ο φουκαράς δεν είναι σε θέση να ελέγξει τους σκληροπυρηνικούς της εξέδρας. Να ξέρουμε τι λέμε.
Αυτό που θέλεις από τον ποδοσφαιριστή δεν είναι να τα δίνει όλα για την ομάδα. Όχι, βέβαια. Το καλύτερο για την ομάδα είναι ο παίκτης, ο κάθε παίκτης να παίζει για πάρτη του. Για τον εαυτό του. Μόνον έτσι οφείλεται στα σίγουρα και καλύτερα η ομάδα.
Βρίζει ο Κόκκαλης τον Βαρδινογιάννη. Όπως έκανε ο Βαρδινογιάννης στον Νταϊφά. Και μετά ο Βαρδινογιάννης τα έχωνε στον Κόκκαλη. Το ίδιο από Θεσσαλονίκη μερηά για τις τρείς ομάδες της Αθήνας που είναι μια φάρα.
Ο Μαρινάκης ελέγχει τη σακούλα στη σούπερ λίγκα. Έτσι γινόταν πάντα. Ο ισχυρός του καιρού του είχε το επάνω χέρι. Πάντα. Θέλει, δεν θέλει οι μικροί, οι μεσαίοι, θα τον κάνουν αρχηγό. Ό,τι πεις εσύ, αφεντικό.
Ο Καραγκούνης βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Όσο μπορεί το παλληκάρι κρατιέται, διότι τον περιμένουν στον Παναθηναϊκό να επιστρέψει και να κλείσει την καριέρα του, από την ομάδα που ξεκίνησε.