Ψοφάει ο άλλος για πανηγύρι. Τεσσάρα ο ΠΑΟΚ, όχι θα χάσουν ευκαιρία τα φύλλα να μην παρουσιάσουν για θρίαμβο τη μαγική εικόνα. Και να φουντώσουν τις ελπίδες για πρωτάθλημα. Σε ποιους απευθύνονται;
Επειδή είπαμε κάποια πράγματα για τον Άρη. Και τα είπαμε με αφορμή το κρίσιμο, ασφαλώς και είναι κρίσιμο, παιχνίδι απόψε με τον Ατρόμητο εκτός έδρας. Προβλέπω ότι ο Άρης θα παίξει καλά. Θα το παλαίψει το ματς, θα αντισταθεί στους γηπεδούχους.
Είναι η ομάδα με τα περισσότερα πρωταθλήματα ο Ολυμπιακός. Με τα περισσότερα κύπελλα Ελλάδος. Με τον περισσότερο κόσμο. Με προέδρους αρχιλεφτάδες. Η κατ’ εξοχήν, δήθεν λαϊκιά ομάδα, πάντα είχε πρόεδρο άτομο της πλουτοκρατίας. Παρακάτω.
Εάν ο Παναθηναϊκός δεν τα καταφέρει στο προσεχές παιχνίδι, με τον Πλατανιά εκτός έδρας, τότε επιτόπου θα στηθεί το πιο ευνοϊκό σκηνικό για όποιον ήθελε να ξεκινήσει «την επιχείρηση αποσταθεροποίησης». Τίποτα δεν είναι σίγουρο, όμως.
Ο Ολυμπιακός πεντάρα στη Λιβαδειά. Δεν μου λέει τίποτα. Ο ΠΑΟΚ τέσσερα στην Τούμπα, με Πανιώνιο. Ε, να έχουν και οι παοκτσήδες να πανηγυρίζουν, όπως οι ολυμπιακοί. Αν έρριχνε τριάρα και ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο με την Βέροια, θα είχε δέσει το γλυκό. Της τσίμπλας.
Η δουλειά ξεκίνησε με τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Λέω για εκείνες τις παληές άμαξες που δεν είχαν μονάχα δύο ρόδες και τις έκαναν παρελθόν τα πούλμαν. Μπροστά τα αλογάκια, κι αυτά όχι μονάχα δύο, και η άμαξα με τρία και τέσσερα ζευγάρια ρόδες.
Άρης είμαι, σου λέει. Όχι ακριβώς. Αρειανός, θες να πεις, ότι είσαι. Η ομάδα, ο Άρης δεν είναι αυτός που ξέραμε, ούτε αυτός που θέλουμε. Τον έφαγε η διαιτησία, το παρασκήνιο, το παρακράτος, το κράτος βέβαια, οι πράκτορες ξένων δυνάμεων.
Εκ μέρους του Παναθηναϊκού τίμησε τον παληό ποδοσφαιριστή Καλλιτζάκη ο Σαραβάκος. Τι, είναι σήμερα στον Παναθηναϊκό ο Σαραβάκος, ουδείς γνωρίζει. Ίσως και ο ίδιος να μην γνωρίζει ποιος είναι ο ρόλος του, οι ευθύνες του, οι αρμοδιότητές του.
Σ’αρέσει το ποδόσφαιρο, αλλά δεν πας γήπεδο. Προτιμάς τηλεόραση. Δεν είναι το ίδιο. Ο φυσικός χώρος για να παρακολουθήσεις, για να ζήσεις ένα ματς είναι η εξέδρα. Όχι η πολυθρόνα απέναντι στο κουτί.
Το κλίμα δεν είναι καλό στον Άρη. Η διοίκηση είναι ανύπαρκτη. Όχι παρούσα να αντιμετωπίσει την κρίση. Την αληθινή κρίση που γεννήθηκε από παραμυθένια αισιοδοξία. Ζητάνε την ηρεμία στην ομάδα, από κοντά και τα φύλλα, όταν φορτώνουν τους παίκτες με άγχος.