Δεν είναι καν απαραίτητο να «πλησιάσει» τον διαιτητή η ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό για να μην αδικηθεί. Για να πάρει τα σφυρίγματα που χρειάζεται, κυρίως, προκειμένου να φτάσει στην κούπα, με την βοήθεια της διαιτησίας. Ο διαιτητής, και χωρίς να χρηματιστεί, θα ευνοεί την ομάδα εκείνη που είναι ικανή να του κάνει ζημιά. Να τον τιμωρήσει, να τον αποκλείσει. Να φρενάρει την καριέρα του.
Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός ήταν επόμενο να διαμαρτυρηθεί για τη διαιτησία του Παπουτσέλη στο ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, σα σήμερα 8 Δεκεμβρίου, το 1996. Το «πέναλτυ» που έδωσε ο διαιτητής από την Λέσβο πέρασε στην Ιστορία διότι έβγαζε μάτια ότι ήταν... μαϊμού.
Ο προπονητής του ποδοσφαίρου είναι ψιλοαπατεώνας. Μιλάω γενικώς και αορίστως. Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν έχω σε εκτίμηση τη δουλειά τους. Εννοώ ότι δεν δίνω σ’ αυτούς όλη την επιτυχία που γνωρίζει μια ομάδα. Ούτε καν στο βαθμό που η πιάτσα θεωρεί ότι ο προπονητής δικαιούται αυτό ή το άλλο μερτικό.
Δεν βγαίνει το ποδόσφαιρο έξω από την ζωή. Σε χώρες πονεμένες, όπως είναι η Ελλάδα, περνάει στο ντούκου εντελώς η απώλεια ενός… λαϊκού κόμματος. Αν πεθάνει, αν διαλυθεί κόμμα που κυβέρνησε δέκα και είκοσι χρόνια. Ο ΠΑΟΚ, όμως, και η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός δεν πεθαίνουν ποτέ. Δεν ξεχνιούνται με τίποτα. Κι όχι μόνον!
Από τον Απρίλιο του 2013 βιώνει το «Αμερικάνικο Όνειρο» ο Ιωάννης Αντετοκούνμπο. Ο οποίος γεννήθηκε σα σήμερα 6 Δεκεμβρίου, το 1994, και ένα μήνα μετά τη μετακίνηση του στους Μίλγουώκι Μπακς, τον Μάιο του 2013, πήρε την ελληνική ιθαγένεια. Τι είναι αυτό το πολυσυζητημένο, το περιβόητο «Αμερικάνικο όνειρο»; Όχι ακριβώς ο δρόμος της ευτυχίας, αλλά η ευκαιρία της προσωπικής επαγγελματικής επιτυχίας, της κονόμας.
Πήρε φωτιά το Κορδελιό με την… ιστορική απόφαση του διαιτητή να μη δώσει πέναλτυ σε βάρος του ΠΑΟΚ και υπέρ της Λαμίας. Οι παοκτσήδες επιτόπου παραδέχτηκαν τη γκέλα του ρέφερυ και ξεκίνησαν πόλεμο οργανωμένο και οργισμένο:
Δεν πρόκειται για εύνοια, απλά. Να κερδίζει ο ΠΑΟΚ το ένα ματσάκι μετά το άλλο χωρίς να παίζει μπάλα. Είναι το φαινόμενο της εύνοιας διαρκείας. Αύριο πιθανόν να γυρίσει στο τούμπα το έργο. Ο ΠΑΟΚ να πιάνει καλή απόδοση, να βγάζει ευκαιρίες και να φεύγει από το γήπεδο χωρίς το τρίποντο.
Μάρς πέναλτυ. Το έκανε ο ΠΑΟΚ, όχι η Λαμία. Με ποια λογική, λοιπόν, παίζει η απαίτηση να σφύριζε το κοράκι; Να στήσει τη μπάλα στα ένδεκα μέτρα και με το πέναλτυ να προηγηθεί η Λαμία από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Να το πάρουμε απόφαση. Η Ελλάδα στο ποδόσφαιρο δεν είναι για τα μεγάλα σαλόνια. Και οι ομαδάρες μας, αυτές που αποκαλούμε «μεγάλες», δεν αξίζουν να κερδίσουν τίτλους και διακρίσεις στα κύπελλα Ευρώπης. Και η εθνική είναι για πέταμα, μακριά από το επίπεδο του μούντιαλ και του Ευρώ.
Το περασμένο Σάββατο Άρσεναλ- Τότεναμ 4-2. Με ποδόσφαιρο φανταστικό. Καθηλωτικό. Ένα παιχνίδι που το βλέπεις κάθε εκατό χρόνια. Τα είχε όλα μέσα. Ο,τι μπορεί να χαρίσει μία παρτίδα ποδοσφαίρου. Εδώ στην Ελλάδα τι βλέπουμε; Να μην πω τι βλέπουμε.