Τα μήντια γράφουν: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΜΠΟΤΟΣΑΝΙ. Γελοίο. Με τα ίδια γράμματα κοτζάμ Ολυμπιακό και… Μποτοσάνι. Κεσκεσέ Μποτοσανί; Τον Ολυμπιακό τον ξέρουμε, όχι μόνον εμείς στην Ελλάδα, αλλά στην Ευρώπη όλη. Αυτή η Μποτοσανί ποια διάολο είναι για να αντιμετωπίζουν ίσα κι όμοια, μάλιστα σε ματσάκι προ-προετοιμασίας;
Ποιος σοβαρός ασχολείται με τον προπονητή του Παναθηναϊκού; Αν αυτός λέγεται Γιώργος Δώνης ή Παναγιώτης Κατσαντώνης. Κι όμως, ζαλίζουν τον κοσμάκη με την… επιστροφή, λέει, του Δώνη στον Παναθηναϊκό.
Πήρε η Ελλάδα το Ευρώ 2004, αν είναι δυνατόν. Να, που έγινε. Και τι έγινε; Ναι, ρε, σε ρωτάω τι έγινε. Αυτό που αξίζει να είχε γίνει ήταν να μάθει η εθνική ομάδα να παίζει μπάλα. Δηλαδή; Αυτό που λέω. Να παίζει μπάλα. Να φτιάχνει φάσεις, να πιέζει τον αντίπαλο, που δεν το κάνει ούτε με τον ισάξιο, ούτε και με τον μικρότερο σε κυβικά αντίπαλο. Να αγωνίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε και να ικανοποιεί την εξέδρα και να παράγει αποτέλεσμα.
Ένα φιλικό ματς, με ομάδα που έκανε περιοδεία στην Ευρώπη για να κονομήσει, όχι να δρέψει δάφνες και κούπες, έγινε νίκη αξέχαστη και θρυλική για τον Ολυμπιακό. Και τραγούδι. «Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ, που ενίκησες την Σάντος, την ομάδα του Πελέ».
Ελλάδα του 2004. Μια χώρα στο όνειρο. Σε εθνική ανάταση. Κατακτά το πρωτάθλημα Ευρώπης στο ποδόσφαιρο και καπάκι είναι η μικρότερη χώρα στον πλανήτη που διοργανώνει ολυμπιακούς αγώνες. Στιγμές παραμυθένιες, απίστευτες από το 1821 μέχρι σήμερα. Σήμερα... , ας κλείσουμε τα μάτια, μη μιλάμε για το σήμερα.
Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2004 η ασήμαντη, η αναξιόπιστη ποδοσφαιρικά, κι όχι μόνο, Ελλάδα. Τι έγινε και προέκυψε το θαύμα στην Πορτογαλία; Αξίζει να πούμε την αλήθεια, μάλιστα μέρες που γίνεται μουντιάλ. Η κούραση των αντιπάλων μας είχε σταθεί ο μεγαλύτερος σύμμαχος της εθνικής. Είναι πια αναμενόμενη η πτώση της ποιότητας στα παιχνίδια των περισσότερων ομάδων, τα τελευταία χρόνια, στα μουντιάλ και τα ευρώ. Γιατί; Μιλάει η κούραση των παικτών.
Επιτέλους! Έρχεται ο Παϊρόζ. Σωθήκαμε! Με πόσα λεφτά θα σώσει τον Παναθηναϊκό; Κυκλοφορεί στα μήντια το νούμερο 20 εκατομμύρια, για πρώτη δόση. Αξιόπιστα τα ντόπια ΜΜΕ, όμως ο Σιωπήλης έχει αγωνία. Μέχρι σήμερα στην ΠΑΕ δεν είδε ούτε ένα ευρώ από τον Ταϊλανδό. Ούτε και από τον γιο του.
Βγαίνει στο γήπεδο η ομάδα και δεν παίζει μπάλα. Τι είναι αυτό; Δεν θέλει να παίξει μπάλα, δεν θέλει να κερδίσει. Ένα στόχο έχει, να πάρει την ισοπαλία. Τι κάνεις σ’ αυτή την περίπτωση; Τίποτα. Με ποιο δικαίωμα, ποια FIFA, να τιμωρήσει; Με την κατηγορία ότι η συγκεκριμένη εθνική ομάδα στο μουντιάλ δεν υπηρετεί το ποδόσφαιρο. Υπονομεύει το θέαμα. Πρακτικά, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Κι όμως, το είπε! Μόνο που δεν το είπε ο ίδιος ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος. Το κρατούσε για τον εαυτό του, σεμνά, προσωπικά. Ότι η ομάδα της καρδιάς του είναι ο Ολυμπιακός! Ότι για 14 χρόνια φόρεσε έξι διαφορετικές φανέλες ομάδων, και δεν αγωνιζόταν με την καρδιά του. Μόνον με τη ψυχή του.
Γεγονός. Τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί παγκόσμια το «βραζιλιάνικο» κοινό. Κάποτε, με αποκορύφωμα τη δεκαετία ’70, υπήρχε αληθινή λατρεία για τη μεγάλη σχολή ποδοσφαίρου των καριόκας.