Ο Βασίλης Κωνσταντίνου είναι ο πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Σιγά τις γλάστρες. Και ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι ο πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Και ο Ιβάν Σαββίδης είναι ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Τίποτα δεν λέει το όποιο αξίωμα, αν δεν κουβαλάει ουσία. Και εξουσία.
Το ιστορικό της Τούμπας, του γηπέδου του ΠΑΟΚ, δεν θα το συναντήσεις στην Ευρώπη της Δύσης, μόνο στην Ελλάδα. Το γήπεδο άρχισε να κτίζεται 30 χρόνια περίπου μετά την ίδρυση της ομάδας και σε έκταση του υπουργείου εθνικής αμύνης.
Φαίνεται από μακριά. Όσο και να κρυφτεί ο μεγάλος, ο αληθινός αντίπαλος του Άρεως, ο οποίος ήδη βρίσκεται τέσσερα χρόνια σερί εκτός πρωταθλήματος. Του μεγάλου πρωταθλήματος, της σούπερ λήγκ, όχι στη Β’ εθνική, που είναι έξω από την Ιστορία της ομάδας.
Αυτό είναι ελληνικό. Εκατό τα εκατό αποκλειστικό. Να πανηγυρίζει κάποιος την αποτυχία του. Τις μέτριες εμφανίσεις του. Τη φτωχή του απόδοση. Κάποιοι αδιόρθωτοι, είτε άσχετοι είναι, είτε για να πουλήσουν την πραμάτεια τους, θριαμβολογούν για την ολοκληρωτική απομάκρυνση τις εθνικής από τον στόχο της.
Τελικά, οι οπαδοί του Ολυμπιακού που την έπεσαν στον παναθηναϊκάκια με την πράσινη φανέλα στο Καραϊσκάκη, δεν είναι μόνο κάφροι με δίπλωμα. Είναι και γελοία άτομα, εντελώς της πλάκας. Η βαρβαρότητα τους δεν κρύβει, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, την καραξεφτύλα τους.
''Δέκα οπαδοί του Ολυμπιακού πλάκωσαν στο ξύλο φίλαθλο του Παναθηναϊκού'' είναι ο αντιαθλητικός, αντικοινωνικός και αντιδημοσιογραφικός τίτλος. Ντροπή στα μήντια. Ας μη ντρέπονται γι αυτά που γράφουν, όπως δεν ντρέπονται και τα κτήνη που κοπάνησαν και προσπάθησαν να ξεβρακώσουν έναν οπαδό, έναν εχθρό του ''αιώνιου αντιπάλου''.
Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη από φράγκα. Για να συνεχίζει να αναπνέει, όχι να πορεύεται σύμφωνα με τους στόχους και το βαρύ του όνομα. Που τέτοια πολυτέλεια, τέτοιες μέρες πράσινης πείνας. Το ξεπούλημα του Οδυσσέα Βλαχοδήμου είναι μία ανάσα ζωής για το ταμείο της ΠΑΕ.
Είμαστε αστείοι. Κάνουμε όνειρα μ’ αυτήν την εθνική ομάδα, που είναι για τα μπάζα. Της πλάκας είμαστε. Κερδίσαμε το θηρίο την Κύπρο, έχασε η Βοσνία από το Βέλγιο κι αντίο η αυτοκριτική. Η αυτογνωσία.
Δεν υπάρχει κανένα Γιβραλτάρ. Καμία χώρα κανονική και ανεξάρτητη με το όνομα Γιβραλτάρ. Στην πραγματικότητα πρόκειται για λιγότερο από 30.000 ανθρώπους που ζουν σ’ ένα βράχο. Και δικαίωμα ψήφου στις εκλογές του κρατιδίου έχουν μόνον όσοι έχουν διαβατήριο βρετανικό. Όσοι είναι πολίτες της Μεγάλης Βρετανίας.
Ο προσδιορισμός του φύλου έχει απασχολήσει τον αθλητισμό από το μακρινό 1966. Την επταετία 1959 – 1966 όταν οι σοβιετικές αθλήτριες αδελφές Ταμάρα και Ιρίνα Πρες είχαν πετύχει 26 παγκόσμια ρεκόρ κατακτώντας τέσσερα χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Ρώμης και του Τόκιο το 1960. Το φύλο τους είχε από την αρχή αμφισβητηθεί αλλά το άχυρο που έσπασε την πλάτη της καμήλας ήταν η ανακοίνωση της ΔΟΕ ότι στους Ολυμπιακούς του Μεξικού θα υπάρχει έλεγχος φύλου. Θιγμένες οι αδελφές Πρες το 1966 αποσύρθηκαν από τον αθλητισμό.