Το χιόνι, ναι! Δεν ασπρίζει μόνο ο τόπος όταν πέσει χιόνι. Μιλάμε για πραγματική αλλαγή. Επιτόπου έρχονται τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά σου. Σε κρατάει στο σπίτι αποκλεισμένο.
Μεγάλο ταλέντο αυτός ο Καρίμ Ανσαριφάρντ, χρυσάφι ατόφιο η αξία του, προσφέρεται με κλειστά μάτια να επενδύσεις επάνω του. Αυτή είναι στην πιάτσα η εκτίμηση η ατζέντικη, όχι ακριβώς η ποδοσφαιρική μόνο.
Ανώνυμη εταιρεία είναι ο Παναθηναϊκός και στην περιπέτεια εδώ και πέντε χρόνια. Στα χρέη. Ό,τι χειρώτερο για μια επιχείρηση. Πώς να σηκώσει κεφάλι η ομάδα όταν χρωστάει δεξιά κι αριστερά.
Απευθυνόμαστε στους θεσμικούς φορείς και στους φιλάθλους που νοηματοδοτούν η σκέψη τους με την ευγένεια της νηφαλιότητας. Η ΑΕΚ διαχρονικά δεν μπορεί να λογίζεται μόνον ως αθλητικό σωματείο που περιχαρακώνει τη δράση του στους αγωνιστικούς χώρους.
Αν υπήρχε Πάμε Στοίχημα την εποχή του Σπύρου Λούη, λογάριασε πόσα θα κονομούσανε αυτοί που στήσανε το έργο να τερματίσει πρώτος στο μαραθώνιο των ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας το 1896 ο γιος του Αμαρουσιώτη νερουλά και εντελώς άσχετος με τον αθλητισμό.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν τους ξέρει η μάνα τους. Κι όμως είναι υψηλής αξίας. Και υψηλής προσφοράς. Ποδοσφαιριστές σκέτο χρυσάφι, τους παίρνει η ομάδα, ενισχύεται αγωνιστικά επί της ουσίας και κονομάει όταν τους μεταπουλήσει.
Οι ηρωικοί μαραθωνομάχοι, αυτοί που πολέμησαν τους Πέρσες στον Μαραθώνα, γέννησαν τους μαραθωνοδρόμους. Ήταν η πρώτη περσική εισβολή, το 490 πριν τον Ναζωραίο, και οι εισβολείς είχαν ζητήσει υποταγή. Γη και Ύδωρ.
Μια ΠΑΕ να χρωστάει και να κάνει μεταγραφές. Το σκάνδαλο! Να χρωστάει, μάλιστα, σε ποδοσφαιριστές (!) και να κάνει συμβόλαια μ’ άλλους ποδοσφαιριστές. Η πρόκληση!
Δεν το βρίσκω καθόλου περιττό να πούμε δυο λόγια με την ευκαιρία ότι σα σήμερα, 12 Ιανουαρίου, πριν από 144 χρόνια γεννήθηκε ο ολυμπιονίκης του μαραθωνίου δρόμου στους Α’ ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης εποχής. Ο θρυλικός Σπύρος Λούης.
Από την εποχή τής προχωρημένης μεταπολίτευσης (περίπου τη δεκαετία προς τα τέλη του ‘90) άρχισα να μπερδεύομαι σχετικά με το ποδόσφαιρο και τους «κανόνες» που το διέπουν...