Ποια είναι, ρε, αυτή η Άννα Κορακάκη, που από το πουθενά και ξαφνικά την ανακάλυψε η Ελλάδα. Αυτή η έντιμη και χαζοχαρούμενη χώρα. Και τα μήντια την έπεσαν στο πολύ τραλαλά στο κορίτσι, αφ' ότου πήρε το χρυσό μετάλλιο στους ολυμπιακούς αγώνες.
Κάτι πρέπει να γράψουν. Αυτό είναι το ζόρι. Κι όταν δεν υπάρχει κάτι συνταρακτικό, κάτι ουσιαστικό, τότε θα πλακώσουν τις ανοησίες. Δεν στέκει με τίποτα αυτό που διάβασα.
Εντάξει, αυτό που γίνεται με την Άννα Κορακάκη δεν μοιάζει με το άλλο του Στέλιου Μηγιάκη, το 1980. Μετά από 20 χρόνια η Ελλάδα είχε γνωρίσει τη χαρά του χρυσού μεταλλίου σε ολυμπιακούς αγώνες, μάλιστα σε άθλημα κατ' εξοχήν ελληνικό, την ελληνορωμαϊκή πάλη.
Τα είπε ο άνθρωπος με το νι και με το σίγμα. Δεν χρειάζομαι να μάθω αν ο Σίλβα έφυγε γιατί δεν του κάνανε μεταγραφές ή επειδή τον είχε πειράξει το κλίμα στην Ελλάδα και πάθαινε συχνά κόψιμο.
Να έχει άποψη. Αυτό θα πει δημοσιογράφος. Να κάνει πολιτική, κοινωνική παρέμβαση με τη θέση του, με την πρότασή του. Τέτοιος ήταν ο διευθυντής της γαλλικής εφημερίδας L' Equipe, ο Γκαμπριέλ Ανώ.
Πάουλου Μπέντου! Πορτογαλική συνταγή, λέει, ο άλλος. Πίπες, λέω εγώ. Δεν υπάρχει πορτογαλική συνταγή που να περιέχει όλους τους ομοεθνείς προπονητές από τη χώρα της Ιβιρικής.
Είδα αυτό το παλληκάρι από την Κολομβία να κερδίζει στην Αρση Βαρών και στη συνέχεια να κλαίει με λυγμούς. Να βγάζει τα παπούτσια του, να τα βάζει κάτω από την μπάρα και να φιλάει τα βάρη.
Βαρέθηκα να διαβάζω κάθε λίγο και λιγάκι ότι ο Παναθηναϊκός «κάνει υπέρβαση», «είναι πιο κοντά», «παλεύει», «πλησιάζει» τον Γκόρντον Σιλντενφελντ. Μιλάμε για τον Κροάτη στόπερ. Τον γνωστό.
Της πουτάνας το μαγκάλι γινόταν με τον αντικαταστάτη του Βίκτορ, την ώρα που ο ίδιος συνέχιζε να προπονεί τον Ολυμπιακό. Ο Ισπανός είχε συμβόλαιο και κανένα λόγο να τα βροντήξει και να φύγει.
Βρήκε τον μπελά του ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Του την έπεσαν όλοι στα καλά καθούμενα. Γιατί; Διότι μετράει στη δουλειά του. Οι πάνθηρες του την έπεσαν, λέει, επειδή ήρθε σε προφορική συμφωνία με τον Ολυμπιακό.