Την καραπαπαριά την πέταξε ο Καραπαπάς. Ότι ο Μαρινάκης δεν θα αφήσει να πάει στην Γ' εθνική ο Ολυμπιακός για να γλυτώσει η ΠΑΕ τα χρέη της. Καρφί για τον Μελισσανίδη. Ας τη ρίξω, σου λέει ο Καραπαπάς, και άμα πιάσει, έπιασε. Η καραπαπαριά, αν πιάσει.
Το 1960, που έγινε για πρώτη φορά το Ευρω, ήταν...φάιναλ φωρ! Με τέσσερις ομάδες. Άλλες εποχές. Καμία σχέση με τα οικονομικά δεδομένα του σήμερα στη βιομηχανία του ποδοσφαίρου.
Έπεσε κλάμα. Από γάβρους για το «άδοξο» τέλος του Φουστέρ, του καλού παιδιού στον Ολυμπιακό. Και βρήκαν την ευκαιρία κάποιοι αντιολυμπιακοί να πουν τα δικά τους γι' αυτό το βρώμικο σωματείο που μια ζωή πορεύεται στην ατιμία. Τέτοια.
Συνέβη κι αυτό. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός συνεννοήθηκαν, έστω κι αν ποτέ δεν το παραδέχθηκαν, να δώσουν ένα σικέ παιχνίδι. Ήταν ημιτελικός του κυπέλλου Ελλάδος στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και οι δύο αντίπαλοι, για λόγους κονόμας ήθελαν να τελειώσει ισόπαλος. Και να δώσουν ένα ακόμα ντέρμπυ μεταξύ τους.
Καταγράφω στον πόντο την πραγματικότητα, όπως παίζει σήμερα. Ο πόλεμος γίνεται και πιο σφοδρός εν όψει των εκλογών της ΕΠΟ. Στον καλό αγώνα, στη μάχη για να επικρατήσει το καλό, τρεις οι δυνάμεις.
Αληθινή ιστορία. Το παπόρι πέφτει σε τρικυμία, άγρια και δολοφονική. Ο γερόλυκος και κωλοπετσωμένος καπετάνιος, βρωμόπουστας σκέτος, έκανε αυτά που μόνος αυτός μπορούσε, και τα κατάφερε τελικά.
Μεγάλα όνειρα έχει για την Α.Ε. Σπάρτης, που με την «άνοδό» της στην Γ' εθνική, μπήκε στη «νέα εποχή», ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Ο γνωστός. Φιλοδοξεί και δεν το κρύβει η ομάδα του τόπου καταγωγής του να ανέβει στη σούπερ ληγκ και να διακριθεί στην Ευρώπη.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν τον ήξεραν μέχρι χθες αυτόν τον μαυρούκο Δημητράκη, που σήμερα είναι ο Νο1 ποδοσφαιριστής της Γαλλίας. Χάρη σ' αυτόν, τον καταγόμενο από γαλλική αποικία, κάπου στη Μαδαγασκάρη, εκεί που συναντάς κάποιες ονειρώδεις και μεγαλοπρεπείς τίγρεις.
Παρακολουθώ, όσο γίνεται, παιχνίδια του Ευρω από την Γαλλία. Ποδοσφαιρόφιλος είσαι, επαγγελματίας είσαι, όμως είναι αδύνατον να μπεις στην καθημερινότητα του έργου. Τρία ματς κάθε μέρα. Με τίποτα, δικέ μου.
Δεν έχει πεθάνει ο Ένας από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να περπατάει στη γη. Ό,τι κατάφερε στην αιωνιότητα ο άνθρωπος το πέτυχε ο Ένας, εννοώ το άτομο. Όχι η ομάδα, όχι το σύνολο. Αυτή είναι η αλήθεια, αρέσει, δεν αρέσει.