Το τι λέγεται για να “εξηγήσουν” κάποιοι το πόσο απρόβλεπτα υστέρησε ο Ολυμπιακός στο 3-0 του Παναθηναϊκού, δεν γράφεται. Δεν επιτρέπεται να γραφτεί. Το αναφέρω μονάχα για να επισημάνω τη “δημιουργική” φαντασία και την έκρηξη σ' ένα όργιο θεωριών συνωμοσίας. Και από τους επώνυμους στο χώρο, παρακαλώ. Αυτοί είμαστε. Φαντασιομανείς.
Ξέρω πολύ καλά ποιος είναι ο ΠΑΟΚ. Τον βιώνω εδώ και δεκαετίες τόσο στο χορτάρι όσο και στην εξέδρα, σαν αποδυτήρια και σα διοίκηση. Αλλοίμονο να μη γνωρίζουμε ποιος είναι ο ΠΑΟΚ.
Στον Άρη ζούνε στον κόσμο τους. Λέω για τις αρειανάρες. Ούτε ένας δεν μ' έχει κερδίσει. Ούτε απ' έναν δεν άκουσα μέχρι σήμερα μια φρόνιμη κουβέντα. Ένα λόγο. Με φρόνηση. Πού είμαστε, πού πάμε.
Σας δουλεύει ο Σάντος. Και δεν του φαίνεται. Όταν κάποιος σου κάνει πλάκα, σε κοροϊδεύει, τότε το έργο δεν αφορά μονάχα τον ίδιον, πιάνει κι εσένα. Το καταλαβαίνεις.
Το είχα πει και το υπέγραψα φαρδειά πλατειά. Το ματς θα είναι ντέρμπυ. Ασφαλώς και δεν μίλησα για αποτέλεσμα, ότι θα κάτσει έτσι και αλλοιώς. Είχα εκτιμήσει, με βάση την προϊστορία, ότι το παιχνίδι θα παιχθεί στα ίσα. Ότι πράγματι θα είναι ντέρμπυ.
Θα βγάλω βαρειά κουβέντα. Ασήκωτη. Και όποιος την αντέξει. Στο φινάλε Καθαρά Δευτέρα είναι σήμερα και περισσότερο από κάθε άλλη μέρα επιβάλλεται να λέμε καθαρές, παστρικές κουβέντες.
Με αφορμή το απίστευτο 0-3 στο ντέρμπυ Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού βρίσκω την ευκαιρία να πω ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό της αληθινά μεγάλης ομάδας. Τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει μια πράγματι μεγάλη ομάδα.
Κάνει μια μεγάλη, πολύ μεγάλη νίκη ο Παναθηναϊκός. Μια νίκη ιστορική. Με τρία ποδοσφαιρικά γκολ. Χωρίς καν υποψία αβάντας από το κοράκι. Μέσα στο Καραϊσκάκη. Και επιτόπου, σα γνήσια ελληνική ομάδα δείχνει τη μικρότητά της.