Ένα γεγονός που λέει πολλά. Πάρα πολλά. Εγώ απλά, σαν πονηρός που είμαι, σκέπτομαι το αίμα που χύθηκε αιώνες ανάμεσα σε Ισπανούς και Άραβες. Ατελείωτο νταραβέρι. Μπουκάρανε οι σκούροι, τους ξεμπουκέρνανε οι λευκοί.
Ρε, το φουκαριάρικο. Λέω για την Αθηνά Ωνάση. Φοβερό, ε; Να είναι η πιο γνωστή παγκοσμίως ως «κληρονόμος», να μη ξέρει τι έχει πριν ακόμα γεννηθεί, και να την θεωρείς δυστυχισμένη.
Ο Έλληνας ευεργέτης Γεώργιος Σίνας ήταν αυτό που λέμε σήμερα «αγορές». Ένας μεγαλοτραπεζίτης διεθνούς φήμης και πιστωτής όχι μόνο μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και κυβερνήσεων, και αυτοκρατοριών.
Κάτι άλλο έψαχνα, κάτι διαφορετικό απ' αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Άρθρο με τίτλο ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΑΣ ΧΡΕΟΥΣ, στην στήλη «Τα Μεγάλα Ζητήματα» στην εφημερίδα «Το Βήμα», πριν 80 χρόνια.
Ήταν 2009, λίγο πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, όταν ο επιχειρηματίας με δραστηριότητα στο εξωτερικό, Γιάννης Λίτινας, γνώρισε έναν οικονομολόγο, αυτοπαρουσιαζόμενο ως «γκουρού των επενδύσεων» που άκουγε στο όνομα Γιώργος Δασκαλέας.
Τέτοια προσβολή δεν έχει ξαναγίνει σε βάρος ελεύθερου κράτους. Να του λένε ευθέως οι δανειστές πως δεν το εμπιστεύονται, απαιτώντας την ψήφιση νόμου που θα το δεσμεύει για τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους.
Ο Κατρούγκαλος, παρότι μαντηλάκιας, δείχνει να αγνοεί ότι το να φορά κανείς γραβάτα και μαντηλάκι δεν είναι πιστοποιητικό ευμάρειας, αλλά χαρακτηριστικό καλαισθησίας. Θα τα πάρουμε από αυτούς με τα μαντηλάκια, σαν και εμένα, προειδοποίησε, αφήνοντας απέξω αυτούς που συμπληρώνουν την αμφίεση τους με μανικετόκουμπα.
Εκατόν ογδόντα οκτώ χρόνια πέρασαν από το 1827, που έγινε η πρώτη αναφορά σε συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Ο θεσμός των συντάξεων, μετά από μεγάλες περιόδους δόξης και θριάμβου, επανέρχεται σιγά –σιγά στα χρόνια της μιζέριας, τότε που το ασφαλιστικό σύστημα ήταν στα σπάργανα του, όπως, άλλωστε και τα οικονομικά του κράτους, που το στήριζαν σχεδόν αποκλειστικά.
Αυτή τη φορά, η Ανάπτυξη ήρθε χωρίς κανείς να την περιμένει. Τόσο είχαμε απελπιστεί από τα αλλεπάλληλα στησίματα. Οι φωστήρες που μας επιτηρούν είχαν προβλέψει για το 2015 πρωτογενές έλλειμμα 0,25%, αλλά εκείνη τσούπ, θρονιάστηκε στο 0,7%.
Δεν πίστευαν στα αυτιά τους ούτε οι κυβερνητικοί ακούγοντας τα περί επίτευξης συμφωνίας με τους δανειστές. Τόσοι μήνες αναμονής και τόσες αναβολές είχαν ανεβάσει στα ύψη τα επίπεδα δυσπιστίας τους. Αλλά ούτε οι συμμετέχοντες στη διαπραγμάτευση έχουν συνειδητοποιήσει πως η επιχείρηση αξιολόγηση έχει φτάσει σε αίσιο τέλος.