Μ' αρέσει ο Μπραντ Πητ. Τον έχω ζυγίσει για παιδί τζιμάνι, είναι και ηθοποιάρα, να, γιατί τον συμπαθώ. Τα τελευταία χρόνια τι έχω παρατηρήσει στις εξωκινηματογραφικές παρουσίες του, σε φεστιβάλ και κοινωνικές εκδηλώσεις. Να χασκοχαμογελάει σαν κορόιδο. Χωρίς λόγο. Τι να συμβαίνει;
Ξεκινώ από συγκεκριμένο γεγονός. Με δικαστική απόφαση, δηλαδή με βούλα της Δικαιοσύνης, για μια φορά ακόμα διεπράχθη η αδικία της αιωνιότητας. Ίσως να μην φταίνε 100% οι κύριοι στην έδρα που δίκασαν, αλλά ο τρόπος που υποστήριξε την αγωγή του εναντίον τριών ερωμένων του ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι παντρεμένος.
Τι άλλο θα ακούσουμε. Ο άνδρας, λέει, που την βρίσκει σεξουαλικά από πίσω, όταν δέχεται τη διείσδυση από το ταίρι του, δεν είναι... πισωγλέντης. Τέτοιος είναι όταν φθάνει στον οργασμό με άλλον άνδρα. Δεν τον χαρακτηρίζεις ομοφυλόφιλο, λένε, άσχετα ότι έχει ρόλο παθητικό, γιατί τη δουλειά την κάνει γυναίκα. Η σύζυγος του, η γκόμενα του.
Το πρώτο ''μάθημα'' στο σεξ που διδάχτηκα πιτσιρικάς, ανήλικος ακόμα. Από τα σχετικά βιβλία ειδικών επιστημόνων, βέβαια. Απ' ό,τι θυμάμαι, λοιπόν, αυτό που κατ' αρχήν συγκράτησα περισσότερο ήταν να προσπαθεί ο αρσενικός να επισημάνει τα πιο ευαίσθητα σημεία του σώματος στην γυναίκα.
Σκηνικό στο καφενείο. Η καθημερινή παρέα συνταξιούχων. ''Όρμα, ρε, Παναγιώτη, η λεγάμενη σε γουστάρει... '' προτρέπουν τον 75χρονο, που είναι και ο νεώτερος της κομπανίας των ηλικιωμένων.
Του Αλεξάνδρου σήμερα. Το 'χεις, γιορτάζεις. Δεν σε βαπτίσανε με το μεγαλοπρεπές όνομα του μεγάλου Αλεξάνδρου, σήμερα δεν εισπράττεις ευχές και γιατί όχι και δώρα.
Άστατος καιρός, λέει, το σαββατοκύριακο. Καιρός όχι σταθερός, δηλαδή. Καλοκαίρι είναι ακόμα, όμως όχι και καιρός καλοκαιρινός. Έτσι, ε; Να μη χαρούμε το σαββατοκύριακο μας, με τις εξόδους μας, με τη γεμάτη τσέπη μας, τις παραλίες μας, τα σέα μας και τα μέα μας.
Λέω για την εμμονή των αντρών με τα γυναικεία στήθη. Υπάρχει κάποια επιστημονική εξήγηση που να αναλύει όλη αυτή την λατρεία των αντρών – πέρα από τις Φροϋδικές απόψεις;
Μιλάει ο αποδυτηριάκιας, ο δάσκαλος του νηπιαγωγείου. Μια φορά κι έναν καιρό, πριν 60 τόσα χρόνια, με βέργα στο χέρι, όχι για να κοπανάω τα πιτσιρίκια, αλλά να κάνω καλύτερα το μάθημα μ' όσα χρειαζόντουσαν να τους δείχνω στον μαυροπίνακα.
Σύμφωνοι, η Μύκονος εδώ και χρόνια είναι και very in προορισμός, γι' αυτό το πιο ρεκλαμέ νησί της Ελλάδος. Έχει εξελιχθεί σε ό,τι πιο προχωρημένο και ξεσαλωμένο, με συνέπεια, να το πούμε με την ευκαιρία, να γίνει αντιπαθής τόπος σε πολλούς Έλληνες. Επόμενο.