Το διάβασα, μου άρεσε και σας το μεταφέρω. Μία λιτή κουβέντα που λέει πολλά. «Για καθεμιά απ’αυτές τις γυναίκες είχα αίσθημα ευθύνης». Μιλάει η πολύ μεγάλη ηθοποιός Τζούντυ Ντεντς και αναφέρεται στις ταινίες όπου έπαιξε την βασίλισσα Βικτωρία, την ποιήτρια Άιρις Μέρντοκ και την Ελισάβετ Α’.
Οι άνθρωποι επιβιώσαμε μέσα στην ομάδα. Τα βλέπαμε όλα με τα ίδια μάτια και ενεργούσαμε όλοι για τους ίδιους λόγους. Έξω από το μικρό ή μεγάλο σύνολο δεν υπήρχε ζωή. Η εξάρτηση του ενός από τον άλλον ήταν απόλυτη. Προσωπικότητα δεν υπήρχε. Ούτε αυτοδυναμία. Ούτε έπαρση, ούτε δουλικότητα και υποταγή. Ουδείς είχε συνείδηση ότι μπορεί να υπάρχει κάποια διαφορετική στάση: εγωισμός, κολακεία, φθόνος, μοναξιά, συμφέρον. Ήταν ένας κόσμος ενιαίος και διαιρετός.
Η γυναίκα είναι σε μεγάλα κέφια. Πιωμένη όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή της. Όχι, δεν είναι αλκοολική. Αυτή τη βραδιά βρίσκεται εκτός εαυτού, αδιαφορεί αν με τον τρόπο που κάθεται και με τις χειρονομίες της προκαλεί σεξουαλικό πυρετό στους τρεις αρσενικούς της παρέας. Αστειεύεται μαζί τους, δέχεται με «ζεστή» διάθεση κάθε τολμηρή τους ατάκα.
Ελληνάρες είχανε ζητήσει να αφαιρεθεί η ιθαγένεια του Αντετοκούνμπο γιατί ο παικταράς προσέβαλε την Ελλαδάρα όταν εμφανίστηκε με τη... βρισιά «Greek Freak Nation». Στο ''ατόπημα'' υπέπεσε και ο αδελφός του Θανάσης, στο «All Star Game» του NBDL. Της πουτάνας το μαγκάλι έγινε στο διαδίκτυο για τα αχάριστα κωλόπαιδα, να ξεφτυλίζουν τη χώρα που τους φέρθηκε ωραία, σ' αυτούς και την οικογένεια τους.
Του αγίου Νικολάου σήμερα 6 Δεκεμβρίου, ημερομηνία του θανάτου του. Αν μπορείς να πεις θανατωμένο έναν άγιο. Πεθαίνουν μόνο οι μη αγιασμένοι. Κι αυτοί, όμως, έχουν την ελπίδα να ξαναζωντανέψουν με την Δευτέρα Παρουσία. Έχουν την ευκαιρία μιας δεύτερης παρουσίας στη γη.
Αύριο ξημερώνει η μεγάλη μέρα, 6 Δεκεμβρίου.Πανέτοιμοι είναι οι γνωστοί για το πάρτυ. Όπως κάθε χρόνο, στη μνήμη του δολοφονηθέντος Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η καλύτερή τους. Οι δρόμοι της Αθήνας είναι δικοί τους. Αποφασίζομεν και διατάσσωμεν. Και χωρίς να κατέβουν τανκ.
Κινηματογραφικό σκηνικό, με πρόσωπα και θύματα τραγικά που δεν είναι ηθοποιοί. Σενάριο αληθινής ζωής στην Ελλάδα της περασμένης δεκαετίας όταν πια το έγκλημα εκδηλώνεται οργανωμένα, συμμορίτικα με δράστες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Κοντά στους δυο αιώνες το όνομα Μαρκήσιος ντε Σαντ προκαλούσε τη φρίκη στην Ευρώπη. Ο καταραμένος. Ο απόλυτα χυδαίος. Ο ορισμός του ανώμαλου. Γι' αυτό απαγορευμένου. Στο πυρ το εξώτερον. Του αξίζει ο αιώνιος βασανισμός και μετά το θάνατο του, να πεθάνουν, να σβήσουν οι μνήμες όσων απίθανων σκέψεων γεννούσε το άρρωστο μυαλό του διεστραμμένου αριστοκράτη.
Τον έβλεπαν οι γυναίκες και μαρμάρωναν. Ομορφιά θεϊκή. Εκθαμβωτικός, γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά. Ένας μάγος. Μάγευε. Ένας δαίμονας. Προκαλούσε φαντασιώσεις. Ο πιο έκφυλος της ανθρώπινης Ιστορίας, από καταβολής. «Έχω δικαίωμα στην ηδονή... » έλεγε.