''Την πήδαγα όλη τη νύχτα... '', σου λέει και ο γαμώ τους επιβήτορες. ''Της έκανα ένα γ...σι που θα το θυμάται για πάντα στη ζωή της. Μιλάμε για long play κατάσταση...''.
Το σεξ είναι η χαρά της ζωής. Καλώστονα τον αποδυτηριάκια! Για καινούργιο μας το λες; Άσε με, ρε, να πιάσω ρυθμό στην κουβέντα, μη μου την σπας όπως μια περίεργη γκόμενα που κάνει κουρέλι τα νεύρα σου.
Φιλιέσαι στο στόμα και πίνεις νέκταρ από τα υγρά του άλλου, της άλλης. Απελευθερώνεται η ψυχή σου, όλες οι γκρίζες σκέψεις στο κεφάλι σου πάνε περίπατο, κλείνεις τα μάτια και γίνεσαι εξωγήινος, ξεχνάς ότι πατάς στη γη. Οι παλμοί ξεπερνούν τους 170. Φιλάς και στη στιγμή αποκτάς την απόλυτη ψυχική ισορροπία, αισθάνεσαι να πέτυχες ένα άλμα αυτοπεποίθησης. Ειδικά στην γυναίκα, αν «πιάσει» το φιλί, τότε παραλύουν τα γόνατα της.
Μια εκκλησία, ένα γήπεδο, ένα θέατρο, ένα μουσείο, ένα οποιοδήποτε κατασκεύασμα, οικοδόμημα είναι έργο ανθρώπινο. Όχι της φύσης, όχι του Θεού. Ο Θεός, η Φύση έφτιαξε τα βουνά, τα δένδρα, τα ποτάμια, τις λίμνες. Είναι ύβρις στον Δημιουργό, προσβολή στον Μεγαλοδύναμο η επίθεση που κάνει σε μια παραλία με το αποτσίγαρο του ο άνθρωπος.
Ο δολοφόνος, λένε, γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος. Γιατί, όμως; Το λογικό είναι να ξεκόψει μια για πάντα κάθε σχέση με το έγκλημα που διέπραξε. Να μην επιστρέψει. Να μη δώσει δικαιώματα, καμιά αφορμή μα τον υποψιαστούν. Μήπως, όμως, ο κακοποιός φτιάχνεται με την αδρεναλίνη παίζοντας με τη φωτιά;
Αυτοί που καπνίζουν στο δάσος μέσα, στην παραλία, που θαρρούν ότι βρίσκονται, ρε; Στο διαμέρισμά τους, στον προσωπικό τους χώρο, στην τουαλέτα, πού. Αδιαφορώ αν με πουν υπερβολικό, ακραίο, απόλυτο, γραφικό, ρατσιστή. Δεν δινω κανένα ελαφρυντικό. Κανένα συγχωροχάρτι σ’ εκείνον που χρησιμοποιεί για σταχτοδοχείο το βράχο, τα βότσαλα, την άμμο. Μετά πενήντα χρόνια να ‘ρθετε να μου πείτε τι θα λένε γι’ αυτά που διαβάζετε.
Όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στο Σίμο, τη μαγευτική παραλία στην Ελαφόνησο, ένοιωσα αθάνατος. Είμαι στον Παράδεισο, σκέφθηκα. Τι άλλο να περιμένω να δω; Αυτό το γαλάζιο της θάλασσας είναι το άπαν. Δεν μπορεί να υπάρχει άλλος ανώτερος προορισμός. Ωχ!.... Δίπλα μου ελληνόφωνα κτήνη έσβηναν τα τσιγάρα τους στην αγιασμένη άμμο. Δεν κατάλαβα. Γιατί να ζουν στην Εδέμ αυτοί που την θέλουν επίγεια κόλαση.
Τελευταία μέρα του Μάη και όλα τα κουρασμένα παλληκάρια της ζωής ένα σκέπτονται όσο αρχίζει να πατάει το καλοκαίρι. Το καλύτερο μας, ρε, η πιο μονάκριβη περιουσία μας. Για την ελληνική θάλασσα λέω, ρε. Την πρώτη στον κόσμο. Πιάνουμε Ιούνιο και άντε να ξεκινήσουμε τα μπάνια. Και σκέπτεσαι την παραλία με ανατριχίλα. Την αηδία του λεχρίτη με τα αποτσίγαρα.
Ε, ρε, να 'μουνα σήμερα 20χρονος. Και 25χρονος θα πέρναγε η μπογιά μου στις 40αρες που σήμερα περισσότερο από ποτέ κάνουν κρα για τεκνό! Σήμερα έχουν έρθει τα πάνω, κάτω. Καμία σχέση μ' όσα ξέραμε εμείς οι παλαιότερες σειρές. Να, όμως, που στις ημέρες μας κάποια λεονταράκια κοιμούνται όρθιοι. Δεν έχουν πάρει πρέφα ή βλέπουν τι παίζει, αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει.
Μια τρελή, ο ορισμός της διαταραγμένης ψυχής, έγινε ηρωίδα ενός μεγάλου έθνους και ανακηρύχθηκε αγία από την καθολική Εκκλησία. Είμαι σίγουρος ότι αν στα χρόνια της ζούσε ο Ζιγκμουντ Φρόϋντ θα έλεγε στον βασιλιά της Γαλλίας «Το κορίτσι δεν είναι στα καλά του, μάζεψε την, κλείστε την σε ίδρυμα...».