Στην Ελλάδα ποτέ δεν καταδικάστηκε στην πραγματικότητα το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, από τη λεγόμενη συνείδηση του κόσμου. Ψιλοϋποκριτικό να νοιώθει πράγματι μαγκιά και τιμή ο Έλληνας ότι ανέτρεψε την χούντα, όταν δεν είχε αντισταθεί στους επίορκους αξιωματικούς, οι οποίοι σα σήμερα το 1967 άρπαξαν νταηλίκι την κυβερνητική εξουσία.
Δικτατορία και να ξεφτυλίζεται το κράτος γίνεται; Παραγίνεται όταν έχεις να κάνεις με Ελλάδα. Με Έλληνες δικτάτορες. Με Παπαδόπουλους και Παττακούς. Επί χούντας η Ελλάδα του ποδοσφαίρου έγινε το ανεπανάληπτο ρεζιλίκι του πλάνήτη. Ορδές αλλοδαπών ποδοσφαιριστών από Νότια Αμερική έπαιξαν ως... πατριωτάκια. Επί χούντας η κατασκευαστική αυθαιρεσία πήγε σύννεφο. Επί χούντας άρχισαν να φεύγουν στο εξωτερικό λεφτά που δόθηκαν για να κτιστούν ξενοδοχεία, να βοηθηθεί ο τουρισμός.
Το κείμενο αυτό έχει την υπογραφή του Στήβεν Αβραμίδη και γράφτηκε με αφορμή τη σημερινή «εθνική» επέτειο της 21ης Απριλίου 1967, για όσους δεν γνωρίζουν ή έχουν λησμονήσει, ημέρα που έγινε το πραξικόπημα από συνταγματάρχες χωρίς την παραμικρή αντίδραση του γίγαντα, ένας είναι ο γίγας, ο λαός.
Ξεκουμπώνει τη μπλούζα της το κορίτσι..., αυτή την αράδα, ούτε ακόμα ολοκληρωμένη την πρόταση, διαβάζει ο άντρας σε σελίδα βιβλίου. Δεν χρειάζεται να μπανίσει, ο αρσενικός εγκέφαλος, αλλά και ο γυναικείος της λεσβίας, θα βαρέσει συναγερμό και μόνο που θα φανταστεί π.χ. ότι έβγαλε το τιραντάκι το κορίτσι και απελευθέρωσε το στήθος της...
Στον καλλιτέχνη θα βρεις τον ερωτικό άνδρα. Τον ερωτύλο, τον υπερσεξουαλικό, όχι στον επιστήμονα. Εξαιρέσεις πάντα θα υπάρχουν, λέμε για το σύνηθες, το επιβεβαιωμένο. Ο Πάμπλο Πικάσο, για παράδειγμα, ήταν γαμίκουλας παρ' ό,τι ασχημάντρας. Ενώ ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, αυτός στον οποίον οφείλεται η ατομική βόμβα, ένας ομορφάντρας, ήταν ο μαλακοκάβλης.
Δίνω την πληροφορία για ένα θέμα που δεν παίζει στο διαδίκτυο, ούτε έγινε λόγος στα έντυπα μέσα, αλλά και στα κανάλια. Σήμερα, λοιπόν, στις Βουλγαρίες και τις Ρουμανίες, Ουγγαρίες και Πολωνίες έχει πέσει μια απίστευτη προπαγάνδα ενάντια της σεξουαλικής βίας, υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων
Τον Ιανουάριο του 1989 ορκίζεται πρόεδρος των ΗΠΑ ο εντελώς ξενέρωτος Τζώρτζ Μπούς, σε ηλικία 65 χρονών. Ένα χρόνο μικρότερη του η σύζυγος του Βαρβάρα Πήρς. Ο πλανήτης μέσα από τις κάμερες της τηλεόρασης βλέπει μια γριά. Πρόσωπο γεμάτο ρυτίδες, μέχρι που κρύβονται μυρμήγκια στα μάγουλα και το μέτωπο της.
Ενός λεπτού σιγή. Δεν έχω το ανάστημα να κάνω μία τέτοια πρόταση στην ανθρωπότητα. Να καθιερωθεί το ένα λεπτό σιωπής και περισυλλογής σήμερα και κάθε χρόνο 20 Απριλίου στη μνήμη του Αδόλφου Χίτλερ. Πιο σωστά, στην καταραμένη στιγμή εκείνη που μια γυναίκα έφερε στον κόσμο το χαρισματικό τέρας ονόματι Άντολφ Χίτλερ με την Εντολή να προκαλέσει μία από τις πιο φρικτές σελίδες της Ιστορίας.
Μια σχεδιάστρια μόδας, δεν θυμάμαι το όνομά της, όμως θυμάμαι πάρα πολύ καλά τι είχε πει για τις γυναικείες γάμπες. «Οι άνδρες λατρεύουν τη θέα μιας ανασηκωμένης από ψηλό τακούνι γάμπας…, ξυπνάει μέσα τους ένστικτα ζώου άγριου που ψάχνει τη λεία του. Μια τέτοια γάμπα παραπέμπει σε ελάφι τρομαγμένο που τρέχει να γλυτώσει από τον κυνηγό του…».
Δίνω την πληροφορία ότι τούτη τη στιγμή που με διαβάζεις μπαίνουν κατά κύματα στην Ελλάδα μετανάστες, από τα σύνορα με Τουρκία, ξέχνα τη θάλασσα. Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος. Τίποτα να σταματήσει τους ξένους, οι οποίοι γνωρίζουν που έρχονται και είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ να πάνε όπου θέλουν. Να μετακινηθούν σε όποιο σημείο της Ελλάδος.