ΓΙΑΤΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΟΝΕΣ ΣΤΟΝ ΡΕΜΟ

Πήγε ένας δικός μου στο κέντρο που τραγουδάει ο Αντώνης Ρέμος, τη βραδιά που γιόρταζαν την επιτυχία τους τα κορίτσια του Ολυμπιακού. Άσχετο αυτό. Ο χαμός. Τίγκα το μαγαζί. Το πιο φοβερό. Το πιο αξιοσημείωτο. Ο κάθε αρσενικός εκεί μέσα, ζευγαρωμένος κι όχι, χρειαζόταν φορτηγό. Για να φύγει μετά το γλέντι μ’ όσες γκόμενες γούσταρε να φορτώσει μαζί του.

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΚΩΔΙΚΑ

Όποτε δολοφονείται μπράβος της νύχτας έρχεται στη σκέψη μου η κουβέντα φίλου μου μπάτσου, με πλάκα τα γαλόνια, αν και δεν τα φορούσε ποτέ διότι δεν τον θυμάμαι με στολή. «Αυτά τα ξεκαθαρίσματα ανάμεσα στις συμμορίες βοηθάνε την αστυνομία...» μου είχε πει ο φίλος μου αξιωματικός με ολοφάνερη την αδιαφορία του για ένα, τότε, φρέσκο φονικό σεσημασμένου στον υπόκοσμο.
 

ΜΕΓΑΛΟ ΟΡΓΙΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΓΛΩΣΣΟΦΙΛΑ

Φιλιέσαι στο στόμα και πίνεις νέκταρ από τα υγρά του άλλου, της άλλης. Απελευθερώνεται η ψυχή σου, όλες οι γκρίζες σκέψεις στο κεφάλι σου πάνε περίπατο, κλείνεις τα μάτια και γίνεσαι εξωγήινος ενώ πατάς στη γη. Οι παλμοί ξεπερνούν τους 170. Την φιλάς και στη στιγμή αποκτάς την απόλυτη ψυχική ισορροπία, αισθάνεσαι να πέτυχες ένα άλμα αυτοπεποίθησης. Ειδικά στην γυναίκα, αν «πιάσει» το φιλί, τότε παραλύουν τα γόνατα της.

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΠΟΡΝΟ

Γουστάρουν και οι γυναίκες την τσόντα. Βεβαιωμένο. Αποδεδειγμένο. Γιατί όχι, δηλαδή. Κι εδώ έρχομαι να σου πω τη μεγαλύτερη αδικία του αιώνα. Ο άνδρας μπανίζει γυμνό, ημίγυμνο γυναικείο, όμως όχι στον ίδιο βαθμό ανδρικό γυμνό και η γυναίκα.
 

ΚΑΒΑΛΗΣΑΜΕ ΜΑΙΟ, ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ... ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ

Σαν τους παλιούς ανθρώπους, εκείνους στα παλιά τα χρόνια, έτσι κι εγώ το πρώτο που κάνω τις τελευταίες εβδομάδες κάθε πρωί είναι να κυττάω υψηλά τον ουρανό. Στους παλιούς αιώνες, πριν ακόμα αρχίσει να καλπάζει η τεχνολογία, την ημέρα στους απλούς ανθρώπους την όριζε ο καιρός. Θα 'ναι ψυχρός κι ανάποδος; Ζεστούλης και γλυκός; Ο ουρανός ήταν το μετεωρολογικό δελτίο.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΗΤΑΝ ΕΓΚΛΗΜΑ

Θυμάμαι την ημέρα της κηδείας του. Γιγαντιαίος λαϊκός ξεσηκωμός. Ο κόσμος στους δρόμους με κατεύθυνση τη Μητρόπολη Αθηνών να διαμαρτύρεται και οι πολυκατοικίες να σείονται. Χιλιάδες άνθρωποι. Δεν δεχόντουσαν ότι ο θάνατος του παλληκαριού ήταν ατύχημα, σα σήμερα πρωτομαγιά, του 1976.

ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΟΥΣ

Σήμερα είναι η μέρα μου. Πρωτομαγιά! Γιορτινή μέρα, κι εγώ πρώτος πρώτος θα βγω στους δρόμους να διαδηλώσω. Να τονώσω έτσι και τον εαυτό μου. Να βγάλω την αυτοπεποίθησή μου. Γιατί από μένα μόνο εξαρτάται αν όλα θα πάνε μια χαρά στην Ελλάδα.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΘΑΝΕΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΑ

Την βλέπω και ο πόθος διατρέχει όλο μου το κορμί. Κόβεται η ανάσα μου. Είμαι ερωτευμένος με τη δικιά μου, όμως να, που αντικρύζω τούτη την ξένη και τρελαίνομαι. Αν την αγνοήσω, αν δεν υπακούσω στις γλυκές παρορμήσεις μου, θαρρώ πως δεν θα ξαναδώ τα αστέρια, ίσως και τον ήλιο. Τόσο τρισμέγιστη θα 'ναι η απώλεια να μη χαρώ τούτο το τεφαρίκι. Δεν κατάλαβα. Αυτό το κορίτσι που αγκαλιάζουν τα ματάκια μου το θέλω, τι μ' εμποδίσει να το πλησιάσω, ίσως και το καταφέρω.