Ξεκινώ να γράφω με την πίεση να αποσυρθώ με αεροπορική ταχύτητα και να παραχωρήσω τον αέρα του site σ’ ένα κείμενο του Νίκου Καραγιαννίδη, που είχε δημοσιευθεί τον Ιανουάριο του 2009.
Την πρώτη φορά μετά την γερμανική κατοχή φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη στις 23 Μαϊου το 1946. Ένα εκατομμύριο σχεδόν Έλληνες υποδέχθηκαν σαν ήρωα τον Κύπριο Στέλιο Κυριακίδη που ένα μήνα πριν είχε τερματίσει πρώτος στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.
Δεν ''βλέπεις'' σήμερα, κύριε, αν δεν γνωρίζεις Ιστορία. Σε βοηθάει η προσφυγή στα γεγονότα του κοντινού έστω παρελθόντος. Να συνειδητοποιείς τουλάχιστον ποια είναι τα κυβικά σου. Και ότι τον πρώτο λόγο δεν τον έχεις εσύ για πάρτη σου, αλλά οι ξένοι.
Είμαστε λαός της κλάψας, της μίρλας και της μιζέριας. Έχουμε μεσ’ τα πόδια μας τόσο πλούτο που τον αφήνουμε αναξιοποίητο και χάνουμε τον χρόνο μας στο να κλαιγόμαστε, να μεμψιμοιρούμε και να πίνουμε φραπέδες στις καφετέριες.
Κερδίζουν την ανεξαρτησία τους από την Αγγλία οι Αμερικάνοι μετά το νικηφόρο τελικά “εμφύλιο'' πόλεμο τους, που κακώς τον λένε έτσι, αφού δεν αποτελούσαν μία φυλή, αλλά προερχόντουσαν από όλες τις ράτσες της γης.
Ενάντια στη φύση δεν πάει κανείς. Είναι πολύ δύσκολο, για να μην πω ανέφικτο, να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τα στοιχεία της, ιδιαίτερα όταν είναι μανιασμένα. Πρόκειται για έναν κανόνα που οι Έλληνες γράφουν συχνά στα παλιά τους παπούτσια.
Κακοκαιρία. Παγώνει από το κρύο η Ευρώπη. Τα Βαλκάνια και η γειτόνισσά μας επίσης Τουρκία. Χιόνι και πάγος σε πρώτη θέα και σε πρώτη επαφή έτσι και ξεμυτήσεις από το σπίτι σου. Όσοι δεν προσέχουν μέχρι που πεθαίνουν σε τόσο χαμηλές θερμοκρασίες.
Του Ιωάννου του Βαπτιστού σήμερα, όχι του Γιάννη του κανατά, του ψαρά, του καρεκλά, του σφουγγαρά. Χθες τα Θεοφάνεια, αυτή η ειδωλολατρική γιορτή, που αγιάζουν τα νερά, σήμερα η ημέρα του φοβερού και τρομερού αυτού τύπου, του Ιωάννου Προδρόμου.
Το κορίτσι, αν το δεν το ξεχάσατε, είχε προσπαθήσει με ελικόπτερο να απελευθερώσει από τη φυλακή τον σύντροφό της Νίκο Μαζιώτη. «Ζήτω η επανάσταση» ανέκραξε η Πόλα Ρούπα που μόλις προχθές συνελήφθη.