Ανέκδοτο. Η οικογένεια, λέει, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ζήτησε να σεβαστούν τη μνήμη του. Από ποιους αυτό το... απίθανο αίτημα; Απ' αυτούς που όλο το χρόνο περιμένουν την 6η Δεκεμβρίου για να κάνουν τους τσαμπουκάδες τους.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει τις δραματικές επιπτώσεις που θα έχει στην οικονομία μία νέα μείωση των συντάξεων. Σημειώνω δύο βασικές παρενέργειες, έτσι όπως μου έρχονται στο μυαλό, λίγα λεπτά μετά το πέρας της απεργιακής διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα.
Επικρατεί μια άποψη, ότι οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς, τους σοβαρούς, τους λιγομίλητους… και όχι τους χαρούμενους και χαμογελαστούς άντρες. Τελικά τι ισχύει; Θα βγάλουμε άκρη ή επειδή το μυαλό των γυναικών είναι… «μία άβυσσος, πότε κόλαση και πότε ο παράδεισος», θα μας στείλουν αδιάβαστους;
Εξωποδοσφαιρικά η Κολομβία είναι τα καρτέλ των ναρκωτικών! Η οργανωμένη ναρκοβιομηχανία της στηρίζεται στις φυτείες της κόκας, στην παραγωγή της κοκαϊνης και της διανομής της παγκόσμια.
Είναι και καθηγητής. Και δεν ήξερε ότι η περικοπή, μέχρις ολοσχερούς εξαφάνισης, των συντάξεων δεν είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να λύσει το πρόβλημα που δημιουργούν όσοι επιβαρύνουν με την παρουσία τους τα ασφαλιστικά ταμεία και τον κρατικό προϋπολογισμό.
Και μετά σου λέει υπογεννητικότητα! Πως ρε κύριε να αποφασίσει ένα ζευγάρι να κάνει παιδιά όταν έχουμε φτάσει στο σημείο κάθε τοκετός να στοιχίζει πάνω από 4.000 ευρώ; Αποτέλεσμα κανείς να μην το τολμάει και επιπλέον –αν το αποφασίσουν- πολλές γυναίκες στη Ελλάδα λίγο πριν καλωσορίσουν στον κόσμο το μωρό τους, βρίσκονται σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατίας και μαύρου χρήματος.
Τα χρειάστηκε πολύς κόσμος με τη σφαγή στο Παρίσι από τους τρομοκράτες τζιχαντιστές. Ακόμα και ιερωμένοι έπεσαν σε μελαγχολία και προβληματισμό. Γιατί γίνονται τέτοια εγκλήματα που στέλνουν αθώους με τη μία στον άλλον κόσμο.
Καμμία εντύπωση δεν προκάλεσαν οι απειλές του Ισλαμικού κράτους, μετά το κτύπημα στο Παρίσι, στις 13 Νοεμβρίου, ότι ο επόμενος στόχος είναι οι ΗΠΑ, μάλιστα συγκεκριμενοποίησαν τον Λευκό Οίκο.
Ο φίλος αρχιτέκτονας και φωτογράφος Κώστας Πίττας, είχε την καλοσύνη να μου στείλει μερικές φωτογραφίες που με έκαναν να τα χάσω. Δεν πίστευα τα μάτια μου. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι εικόνες κάποιας καταστροφής, αλλά όχι δεν ήταν... Ήταν απλά το Ωδείο Αθηνών.