ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΤΟ ΣΤΡΗΠΤΗΖ Η ΞΑΔΕΛΦΗ ΓΙΑ ΝΑ... ΧΑΛΑΡΩΣΕΙ

Η Λου, έτσι θέλει να την λένε η Λουίζα, είναι πια ώριμα φρούτο για τα μάτια κάθε αρσενικού. Έχουν φυτρώσει επάνω της στήθη λουλουδένια, τα οπίσθια της λάμπουν, φλογίζουν σκέτοι πύρινοι μαγνήτες, και οι αφράτοι μηροί της γεννούν φαντασιώσεις. Η σάρκα της αποζητά το χάδι, κι όχι μόνο, αλλά από αγόρι που εκείνη να έχει εγκρίνει την ομορφιά του, την όλη του εμφάνιση. Έχει πια ενηλικιωθεί, αλλά παραμένει παρθένα η Λουίζα που θέλει να την φωνάζουν Λου. Ραντεβού με αγόρι δεν έτυχε (;) ακόμα να βγει, ούτε καν φιλί αντάλλαξε με συμμαθητή, με κάποιον άλλον, παρά τις μπόλικες ευκαιρίες στο σχολείο, σε νυχτερινές εξόδους.

Περίεργο! Έχει τσακώσει αρκετές φορές τον ξάδελφό της να την κοιτάει με βλέμμα σχεδόν ερωτικό. Ντροπή του! Εκείνη δεν θα σκεπτόταν κάτι πονηρό με συγγενή. Με τον γιο πρώτης ξαδέλφης της μητέρας της, τον Τηλέμαχο.

- Θες να σε βοηθήσω…

''Να με βοηθήσεις, πως;''.

''Όκεϋ!'' αναφωνεί η ξαδέλφη. ''Τι είναι αυτό που θα μου δείξεις, λοιπόν…''.

- Εγώ τίποτα. Εσύ θα μου δείξεις… 

''Γιατί να το κάνω αυτό, κύριε... καθηγητά;''

- Για να νοιώσεις ερωτικά, να ‘ρθεις πολύ κοντά στο κορμί σου. Ξεκίνα, λοιπόν... Μη μετακινείσαι, να ‘σαι βιδωμένη στο ίδιο σημείο, κούνα χέρια, όπως σε πάει η μουσική... Χαλάρωσε, χαλάρωσε εντελώς, και παίξε και με τους ώμους σου, σπάσε τη μέση σου, χαϊδέψου στο στήθος σου, τρίψου στα μπούτια σου…, μπράβο..., έτσι... , πολύ ωραία το πας... , και τώρα βγάλε το μπλουζάκι σου…

Το αγόρι πλησίασε την ξαδέλφη. Την ρώτησε ψιθυριστά πως αισθάνεται κι εκείνη κάτι του απάντησε, ούτε το κατάλαβε ο νέος, τι του είπε εκείνη ανοιγοκλείνοντας τα μάτια της πριν αφεθεί στην αγκαλιά του.

Διαβαστε ακομα:

Ο ΙΔΙΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΕΘΕΡΟΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ