Άσκοπο να ψάξει κανείς με τη δυτική κουλτούρα με την οποία μεγάλωσε εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια γιατί ο Ασιάτης μοναχός, αλλά και ιερεύς, βάζει το κορμί του στις φλόγες μέσα.
«Για εμένα ο φόνος είναι μία φυσική πράξη». Φοβερά πράγματα. Υπάρχει άνθρωπος που το λέει αυτό. Κι αυτό που ο καθένας εννοεί είναι πως δεν το ‘χει σε τίποτα να τραβήξει το εξάσφαιρο και να ξαπλώσει κάποιον.
Στους χίλιους περίπου καλόγερους που κατοικούν στα μοναστήρια του Αγίου Όρους έχουν μολυνθεί 12 με 13 από κορονοϊό. Ας μου επιτρέψουν να αμφισβητώ το νούμερο.
Ένα παλικάρι, η χαρά της ζωής. Κανείς δεν ήταν σαν τον Θάνο (Φώτης Μαστροκώστας). Παράτολμος όσο δεν παίρνει, έπινε, κάπνιζε, τραγούδαγε, χόρευε, κορόιδευε...
Την βλέπω καθισμένη στο χώμα και μαρμαρώνω, ούτε να τολμήσω να την πλησιάσω… Είναι μικρή η απόσταση που με χωρίζει από την ωραιότερη αέρινη μπαλαρίνα της φύσης…
Λογοτεχνικός ατζέντης. Δεν πέφτει και πολύ έξω κανείς αν έτσι χαρακτηρίσει την ''Μάμα Γκράντε''. Από το παρατσούκλι της γίνεται αντιληπτό ότι η κυρία ήταν το κάτι άλλο, το ξεχωριστό.
Από σήμερα, λέει, 22 του μήνα μπαίνει το φθινόπωρο. Μαλακίες. Δεν υπάρχει κανένα φθινόπωρο. Αυτά τα έχει καταργήσει εδώ και χρόνια ο αποδυτηριάκιας. Έχουν αυτοκαταργηθεί, δηλαδή, οι τέσσερις εποχές του χρόνου, και το ένα τρίμηνο κοροϊδεύει το άλλο, επόμενο και προηγούμενο.