Είπε: «Οι άνθρωποι δεν πρόκειται να σηκώσουν κεφάλι, να ζήσουν ελεύθεροι, προτού ο τελευταίος εξουσιαστής στραγγαλιστεί με τα άντερα του τελευταίου ιερωμένου».
Ο Μοριάς έχει ξεσηκωθεί. Στις 4 Αυγούστου το 1821 πέφτει το κάστρο της Μονεμβασιάς και μετά από δύο ημέρες το κάστρο του Ναβαρίνου. Σα σήμερα 5 Οκτωβρίου είναι η μεγάλη ημέρα. Η μεγάλη σφαγή των Τούρκων από τους επαναστατημένους Έλληνες. Ας "ξαναζωντανέψουμε" το γεγονός, σήμερα που η πολιτισμένη και ανθρωπιστική Δύση έχει ξεχάσει τα δικά της εγκλήματα και σοκάρεται από τις αγριότητες λαών απο τους οποίους για αιώνες έπινε το αίμα τους..
Είναι η γυναίκα η οποία αν μου χάριζε μια βραδυά μονάχα από τη ζωή της είμαι σίγουρος πως θα θυμόμουν πάντα όσα πέρασα μαζί της. Όσα θα της πρόσφερα κι όσα εκείνη μπορούσε με την κλάση της να μου χαρίσει. Δεν πρόκειται για sex-symbol, είναι κάτι ανώτερο, είναι Γυναίκα, με κεφαλαίο το γάμα.
Βλέπεις στην τηλεόραση κάποιους μαλάκες που κάνουν δήθεν χιουμοριστικές, σατυρικές εκπομπές και γελάνε μόνοι τους. Αυτό είναι καινούργιο κόλπο. Ο ηθοποιός, ο διασκεδαστής, ο όποιος μάστορας της δουλειάς θέλει να σε καταφέρει να γελάσεις, το τελευταίο που θα κάνει είναι να γελάσει πρώτος ο ίδιος.
Μετά τον Ξενοφώντα ήρθε ο Ζορμπάς και μετά τον Ζορμπά, ο κυκλώνας Πρωτοψάλτη. Δεν το φανταζόμουν ότι θα γινόταν τέτοιος χαμός – αρνητικός χαμός – για την Πρωτοψάλτη και τις συμπεριφορές της. Δεκάδες μηνύματα και δεκάδες καταγγελίες. Εγώ προσωπικά δεν περίμενα ότι η Πρωτοψάλτη στα 65 της θα γινόταν τόσο αγνώμων και μη γενναιόδωρος άνθρωπος. Ήλπιζα μεγαλώνοντας να γλύκαινε κάπως…
Στα 14 χρόνια της έπαιξε την Ιουλιέτα στο αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, μάλιστα η παράσταση δόθηκε στην Βερόνα, στον τόπο καταγωγής της ηρωϊδας. Η μεγαλύτερη ηθοποιός της γης αισθάνεται λίγες μόλις ώρες πριν από την πρεμιέρα ότι δεν τον “έχει” τον ρόλο.
Καλό μήνα, για να μη ξεχνιόμαστε. Μπήκε ο Οκτώβριος. Μην το λες αυτό, αποδυτηριάκια. Δεν το ξέρεις αυτό, αποδυτηριάκια. Μπήκε πράγματι ο Οκτώβριος, μήπως έγινε το άλλο. Μήπως μπήκαμε εμείς στον Οκτώβριο.
Wolfang Amadeus Mozart. Στο όνομα αυτό κάνεις μια στάση. Έστω μονάχα ένα λεπτό. Ακινητοποιείσαι, εντελώς. Σβήνεις και την αναπνοή σου. Και προσεύχεσαι στο άπειρο. Στο άγνωστο.
'Ενας ποιητής του σινεμά. Δεν τον σχολιάζεις, έτσι λέω εγώ. Τι να πεις; Ότι αυτό δεν το έκανε σωστό, το άλλο θα μπορούσε να το κάνει αλλοιώς. Όχι, κύριε. Τον εξαιρετικό καλλιτέχνη, τον ξεχωριστό, τον αποδέχεσαι όπως είναι. Δεν τον κρίνεις με τα μέτρα του καιρού σου, με τα προσωπικά σου γούστα.