Λίγο να έχει ασχοληθεί κάποιος με το σινεμά, όχι απλά ως θεατής μόνο, όλο και κάτι θα έχει ακούσει για τον ιταλικό νεορεαλισμό. Ένας κάνει την αρχή, φτιάχνει ταινία αλλοιώτικη, πιο προχωρημένη, και ακολουθούν άλλοι. Έτσι φτιάχνεται η σχολή στο σινεμά, στην ποίηση, στη μουσική, στη δημοσιογραφία, στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική. Το 1945, όταν πια έχει καταρρεύσει ο φασισμός στην Ιταλία, ο Ρομπέρτο Ροσελίνι φτιάχνει το “Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη”.
Πριν από τον πόλεμο στην Γερμανία του Χίτλερ θα ήταν απαγορευμένες όλες οι ταινίες του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, χωρίς πολλές διατυπώσεις η προσωπική του ζωή θα θεωρούνταν «Αυστηρώς ακατάλληλη» και θα φυλακιζόντουσαν μπαμπάδες και μαμάδες παιδιών που με γονική συναίνεση παρακολουθούσαν την «Βερόνικα Φος», την «Λιλύ Μαρλαίν», «Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ», τέλος πάντων μία από τις πολλές ταινίες του.
Ένας ανύπαρκτος ηθοποιός εξελίχθηκε σε κορυφαία προσωπικότητα της βιομηχανίας του κινηματογράφου, μάλιστα ως αληθινός καλλιτέχνης. Δημιουργός. Και πέραν από τα Όσκαρ που του αξίζουν, αναγνωρίζεται από τους πρώτους στο χώρο. Αναφέρομαι στον Κλιντ Ίστγουντ που δεν γεννήθηκε ταλαντούχος, όμως ξεχώρισε από πολλούς, πάρα πολλούς χαρισματικούς.
Ο σουλτάνος ο Μεχμέτ Β΄ ο Πορθητής ήταν ένα 20χρονο παλληκάρι, εξαιρετικά προικισμένο και με ασύνορες φιλοδοξίες. Ήθελε να γίνει η συνέχεια της Ρώμης. Πήρε τελικά την Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν πάτησε την Ευρώπη.
Όταν πλησιάζει η 29η Μαΐου, η σημερινή ημέρα, κάθε χρόνο επικρατεί μια αμηχανία, ας το πω έτσι, στα μήντια. Ανέκαθεν. Σα να μη ξέρουν τι να πουν για το μέγα γεγονός. Την πτώση της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, της ανατολικορωμαϊκής που πέρασε στην Ιστορία ως Βυζάντιο.
Η φιγούρα του είναι πασίγνωστη στην Ελλάδα, όμως όχι και ποιος είναι αυτός ο μόνιμος συνοδός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Σπάνια να μην τον τσάκωνε η κάμερα των καναλιών και των φωτορεπόρτερ όταν σημάδευαν τον πρώην πρωθυπουργό. Πάντα δίπλα στον πανύψηλο πολιτικό, πάντα στα αριστερά, σε διαφορετική απόσταση ανάλογα την κάθε στιγμή. Πανέτοιμος να δώσει και τη ζωή του ακόμα, προκειμένου να προστατεύσει τον Μητσοτάκη.
Λυσασμένοι οι Οθωμανοί είναι έτοιμοι να μπουκάρουν στην Κωνσταντινούπολη και ο κόσμος έχει κλειστεί στην Αγία Σοφιά και κλαίει. Λέμε τι έγινε. Οι πολίτες της αυτοκρατορίας, ουδεμία σχέση με Σπαρτιάτες και Αθηναίους της κλασικής αρχαιότητας, το ‘χουν ρίξει σε ατέλειωτους ψαλμούς και προσευχές, ζητώντας τη βοήθεια του Θεού.
Η καλύτερή του για κάθε εφευρέτη αυτό που βρήκε και κρίθηκε προσφορά στην κοινωνία να πάρει το όνομά του στους αιώνες των αιώνων. Μία εξαίρεση! Ο μεσιέ Γκυλοταίν. Πέθανε μ' αυτό το παράπονο ο εφευρέτης της γκιλοτίνας, του μηχανισμού που κόβει το λαιμό. Που χωρίζει το κεφάλι από το σώμα. Ότι η λαιμητόμος ονομάστηκε γκιλοτίνα, από το δικό του όνομα.
Το 399 πριν τον Χριστό οι Αθηναίοι καταδίκασαν τον μέγιστο των φιλοσόφων Σωκράτη διότι, λέει, διέφθειρε τους νέους. Ο γίγας του πνεύματος αποδέχτηκε την ποινή του θανάτου, ως νομοταγής πολίτης και πιστός στις αρχές του ήπιε το δηλητήριο και πέθανε. Απέφυγε να την κοπανήσει από τη φυλακή το άτομο που θαρρούσε θεία εντολή τη φιλοσοφία.