Βόσνιος. Μουσουλμάνος. Όταν μεγάλωσε, έγινε και φίρμα, σπουδαίος κινηματογραφιστής, με στυλ προσωπικό, βραβευμένος σκηνοθέτης, δεν είπε π.χ. «Τι σημασία έχει αν γεννήθηκα Βόσνιος και μου έδωσαν θρησκεία το ισλάμ, εγώ είμαι υπεράνω κρατών, εθνών, θρησκειών...». Ειδικά αυτός, αν το έλεγε, μόνον έκπληξη δεν θα ήταν.
Ο προπάππος του ήταν ο Γιώργος Παπασιδέρης- ο μεγάλος των παραδοσιακών μας τραγουδιών. Ο ίδιος ακολουθεί άλλη πορεία, αλλά μέσα του υπάρχουν τα πάντα. Από τα δημοτικά μας τραγούδια, την rock και το heavy metal μέχρι τον Ρέμο και τον Πάριο.
Η Έλευση των Ελλήνων στο Broadway ήταν γεγονός. Μετά την τεράστια επιτυχία της ταινίας Never On Sunday οι θεατρικοί παραγωγοί έπεισαν τον Ζυλ Ντασέν και την Μελίνα Μερκούρη να κάνουν μια διασκευή και να το ανεβάσουν σαν μιούζικαλ στην Νέα Υόρκη, με τίτλο Ilya Darling.
Ελλάδα του 1955. Πρώτο τραπέζι πίστα στην μεταπολεμική και μεταεμφυλιοπολεμική Ελλάδα οι Χατζηδάκις, Τσαρούχης, Κακογιάννης, Μελίνα Μερκούρη και σία που τότε πρωτοακούγονται. Ονόματα και μορφές που κυριαρχούν όχι τόσο στο γήπεδό τους, με την τέχνη τους, όσο με την κοινωνική και πολιτική παρουσία τους. Το αυτό ισχύει και για τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος στεκόταν στην απέναντι πλευρά.
Δεν πρόκειται για ξακουστό brandname, όπως θα λέγαμε σήμερα, στην ατέλειωτη Βίβλο της Επανάστασης, φαινόμενο απόλυτα προσωπικό που χαρακτηρίζει από καταβολής κάθε κοινωνία, κάθε εποχής. Στο δίπτυχο Ρωσία – Επανάσταση η σκέψη πάει κατ’ ευθείαν στους Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν και σία, όχι στον Νετσάγιεφ, κορυφαίο θεωρητικό της ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης, όπως έτσι καταγράφεται στα κιτάπια.
Και ποιος δεν συμφωνεί ότι είναι απαράδεκτη η ενέργεια του Χιμένεθ να σηκώσει το μεσαίο δάκτυλο προς την εξέδρα γηπέδου, του κάθε γηπέδου, που έχει παράδοση πολιτισμένης συμπεριφοράς. Αντίδραση χυδαία και προκλητική του Ισπανού. Μήπως, όμως, όλοι κάνουμε λάθος; Μήπως δικαιολογημένως, μην πω και καλώς έπραξε ο προπονητής της ΑΕΚ.
Ήρθε η στιγμή να τον πάρουν από το κελί, να τον στήσουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ήταν η υστάτη ευκαιρία των δολοφόνων να πάρουν μία ακόμα «Δήλωση μετάνοιας» από κομουνιστή.
Σα μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει...
...Σε ακουμπάνε οι πενιές και το γλυκολάλημα του μπουζουκιού, και το πρώτο που λες είναι ότι τούτος ο μουσικός ήχος είναι δικός σου. Βγήκε από τη γη που γεννήθηκες. Εκφράζει κοινωνία που μεγάλωσες.
Η Λέσχη Ιστορίας και Πολιτισμού ΑΕΚ αναγνωρίζοντας την ύπαρξή της στις αναπαλλοτρίωτες Αξίες της προσφυγιάς και της ομάδας νοηματοδοτεί τη δράση της με εκδηλώσεις που τροφοδοτούν πολιτιστικές συγκινήσεις και ορίζοντες σκέψης. Πιστεύουμε ότι ο Πολιτισμός δεν είναι το αναγώγιμο υπόλειμμα μιας ουτοπίας, αλλά άκρως απαραίτητη λυτρωτική ανάγκη για τον χειμαζόμενο άνθρωπο.