Να το λέμε. Το τζαμί στην Αθήνα έγινε επί των ημερών μας. Ο μουσουλμανικός ναός, που δεν έχει καμία σχέση με χριστιανική εκκλησία, σε λιγότερο από ένα μήνα θα έχει ολοκληρωθεί στον Βοτανικό.
Τελικά, λες, και το σινεμά βρέθηκε επειδή ήταν απαραίτητο να καταγραφούν στην αιωνιότητα κάποιες ωραίες γυναίκες, κάποιοι ωραίοι άνδρες με φυσική ομορφιά, με φυσική αλήθεια, όπως ο Ομάρ Σαρίφ. Αυτή είναι η δική μου κουβέντα με την πρώτη ματιά στην εικόνα του Αιγύπτιου γόη. Στο πρόσωπο του ηθοποιού διαβάζεις το διάβα του ανθρώπου από την προϊστορία, όταν ήταν πρωτόγονος, μέχρι το Σήμερα.
Ήταν το πιο εκκεντρικό πλάσμα στην Μεγάλη Βρετανία, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μεγάλη ποιήτρια, επηρεασμένη από τους Γάλλους συμβολιστές δημοσίευε τις δουλειές της με άψογη τεχνική. Τα ποιήματα της θεωρήθηκαν ιδιόρρυθμα και προκλητικά - όπως άλλωστε και η ίδια.
Αυνανισμός. Τεράστιο και ζωντανό κεφάλαιο της ανθρώπινης Ιστορίας, όχι μόνον του δίποδου. Και τα ζώα, πολλά ζώα αυτοϊκανοποιούνται.
Αφού δεν έχουν χέρια, το κάνουν με τα πόδια, με την ουρά, με τη γλώσσα. Τρίψιμο θέλει η δουλειά και όπως γίνει, τα πουλιά τρίβονται σ’ ενα χορταράκι, σ’ ένα κλαδάκι.
Σήμερα μιλάμε για «νταβατζήδες». Για μεγαλοεπιχειρηματίες που ελέγχουν τη σακούλα. Είναι οι αρχηγοί της διαπλοκής. Της διαφθοράς του δημοσίου βίου. Οι κλέφτες. Οι κλέφταροι. Οι μπίζνες τους με το δημόσιο και οι ύποπτες σχέσεις τους με τους πολιτικούς είναι που φούνταραν την Ελλάδα.
Συνεχίζω και τελειώνω το οδοιπορικό κείμενο του Ηλία Μπαζίνα στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» μετά την κηδεία του τσιγγάνου τραγουδιστή Μανώλη Αγγελόπουλου, ο οποίος γεννήθηκε σα χθες 8 Απριλίου, το 1939.
Με αφορμή τη γέννηση του Μανώλη Αγγελόπουλου στις 8 Απριλίου σα χθες, το 1939, δίνω τα κείμενα του ΗΛΙΑ ΜΠΑΖΙΝΑ που έγραψε στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» λίγες μόλις ημέρες μετά την κηδεία του τσιγγάνου λαϊκού τραγουδιστή.
Την κηδεία του Τζων Κένεντυ που οι γκάιντες της χώρας της καταγωγής του Αμερικανού προέδρου τον αποχαιρέτησαν σα φύλαρχο. Το φάντασμα του λευκού αλόγου του Εμιλιάνο Ζαπάτα στα βουνά της Σονόρα του Μεξικού. Το πως οι Ούνοι έθαψαν βαθειά στις λάσπες του Δούναβη τον Ατίλα. Τι σημαίνει φύλαρχος νεκρός για κάθε «παληό» λαό. Αυτά και τα προσωπικά βιώματα του 18χρονου Ηλία Μπαζίνα μας ζωγραφίζει ο ίδιος σε κείμενό του στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» μετά την κηδεία του «γύφτου» τραγουδιστή Μανώλη Αγγελόπουλου.
Όταν διαβάζεις Ηλία Μπαζίνα, βλέπεις αλλοιώς τον κόσμο. Λέω τι συμβαίνει σε μένα. Με το γραπτό του ο Μπαζίνας σου δίνει μια σκουντιά, και κάνει χώρο μπροστά σου να δεις με τα δικά του μάτια όσα δεν μπορείς μόνος σου.
Αν σας αρέσουν τα δικαστικά, θα περάσετε θαυμάσια παρακολουθώντας την σειρά του Amazon με τον τίτλο Goliath. Και είναι ακριβώς αυτό. Πως ένας Γολιάθ κατακρημνίζεται από έναν Δαβίδ. Πως ένας ξοφλημένος, αλκοολικός δικηγόρος τα βάζει με μια γιγαντιαία δικηγορική φίρμα, με τις διεφθαρμένες εταιρίες και το δικαστικό σύστημα, και κερδίζει...