Τον πρωτοάκουσα, όχι μόνον εγώ, στο Γούντστοκ, και είπα Αυτός είναι. Έτσι τον γουστάρω τον τραγουδιστή. Με τέτοια σκληρή και συνάμα τρυφερή φωνή, βραχνή και αληθινή. Τζο Κόκερ το όνομά του.
Είναι μια τεράστια στιγμή, ολότελα εμπρηστική, ικανή να συναρπάσει τις ευαισθησίες κάθε ταλαντούχου σκηνοθέτη του σινεμά. Μια ασύλληπτης μοναδικότητας στιγμή που τρομάζει τον καλλιτέχνη αν καταπιαστεί μ' αυτήν, για να την περιγράψει, να την καταγράψει, να την κάνει ταινία, βιβλίο, ζωγραφική, μουσική.
Ο αποδυτηριάκιας δίνει τη συνέχεια του κειμένου του ΗΛΙΑ ΜΠΑΖΙΝΑ,που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 και σηκώθηκε χθες με τίτλο «Για να περνάει η ώρα του Μπαζίνα...».
«Όταν πίνω, σκέπτομαι, κι όταν σκέπτομαι, πίνω». Η κουβέντα βγήκε από το στόμα ενός Γάλλου δραματουργού, που με τον Μολιέρο, αποτελούν τους κορυφαίους Ευρωπαίους τραγωδούς του 17ου αιώνα.
Δείτε για να μείνετε με το στόμα ανοιχτό. 12 ηθοποιοί που για την δουλειά τους κατάφεραν και έγιναν αγνώριστοι. Παχαίνουν, αδυνατίζουν, γερνάνε, τους προσθέτουν μύτη, τους αφαιρούν μαλλιά, τους προσθέτουν ρυτίδες… χίλια δυο για να είναι όσο το δυνατόν πιο πειστικοί στο ρόλο τους.
Τζουμπές ή τσουμπές. Ήταν ένας ανατολίτικης προέλευσης μακρύς επενδύτης, με ή χωρίς μανίκια , που ως ενδυματολογική επιλογή απευθυνόταν κυρίως στους προκρίτους (κοτζαμπάσηδες), των πρώτων ετών μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους.
Ο Σερκέι Μπονταρτσούκ, πρώην ηθοποιός, γύρισε το 1968 το Πόλεμος και Ειρήνη”, μια ταινία 5ωρη(!) με κομπάρσους το μισό στρατό της Σοβιετικής Ένωσης! Θεωρείται ό, τι καλύτερο εμφανίστηκε στη μεταφορά στον κινηματογράφο του έργου του Τολστόι.
Όταν ένας άνθρωπος είναι πέραν από το συνηθισμένο χαρισματικός το τελευταίο που θα σκεφθείς είναι αν μπορείς να συνεννοηθείς μ' αυτόν. Για ποιό λόγο;. Απλά εκείνο που σ' ενδιαφέρει είναι να παίρνεις απ' αυτόν.