Και οι δυο ήταν Ζακυνθινοί, σχεδόν συνομήλικοι, ο λαϊκός Ανδρέας Κάλβος, που γεννήθηκε το 1792, ο άλλος ο αριστοκράτης Διονύσιος Σολωμός, του 1798. Η παραγγελιά για τον Εθνικό Ύμνο δόθηκε στον κόμη, που έγραφε ποιήματα στη γλώσσα του λαού, τη λαϊκίζουσα.
Ένα δήθεν σεξουαλικό έγκλημα, περίπου πριν 40 χρόνια, σηματοδότησε το τέλος της ζωής του μεγάλου Ιταλού ποιητή και σκηνοθέτη, που ήταν Χριστιανός, Μαρξιστής και Ομοφυλόφιλος.
“Ένας πιστός είναι τόσο πιο ευτυχισμένος από έναν άθεο, όσο ένας μεθυσμένος σε σύγκριση με τον ξεμέθυστο”. Το είπε ο μέγας Ιρλανδός συγγραφέας Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω. Τι περιμένεις να πει ένα ελεύθερο πνεύμα, μάλιστα με ύφος επιθετικό;
ΨΑΛΤΗΣ: Ιδού εγώ λοιπόν,
ο πλασμένος για τις μικρές κόρες και τα νησιά του Αιγαίου
ο εραστής του σκιρτήματος των ζαρκαδιών
και μύστης των φύλλων της ελιάς
ο ηλιοπότης και ακριδοκτόνος
Ποιοι έδωσαν εντολή να δολοφονηθεί ο δηλωμένος ομοφυλόφιλος ποιητής, έτσι τον λέει ο αποδυτηριάκιας, όχι απλά σκηνοθέτης του σινεμά, Πιέρ Πάολο Παζολίνι; Ένα έγκλημα μυστηριώδες(;) για το οποίο δεν υπήρξε πολιτική βούληση, τόσο από αριστερά, όσο και από δεξιά, να διαλευκανθεί.
Είναι η Τρίτη φορά που γράφω για το Θεατρικό Μουσείο. Να δούμε πόσες ακόμα θα ακολουθήσουν. Μα γιατί καμία απ’ όλες αυτές τις πλούσιες, που υποτίθεται ότι είναι και θεατρόφιλες δεν φιλοτιμήθηκε να αναλάβει τα έξοδα για να σωθεί αυτός ο «θησαυρός»;
Ευτυχώς που και που ξεπετάγονται κάποιες θετικές ειδήσεις γι’ αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο μας. Τα διεθνή μέσα έβαλαν μέσα στα 10 καλύτερα βιβλιοπωλεία του κόσμου και ένα Ελληνικό.
Το να γράψεις θέατρο, ένα θεατρικό έργο, δεν είναι αυτή μία δουλειά που μαθαίνεται. Ο Εντουάρντο, νόθο παιδί ενός θεατράνθρωπου, ηθοποιού, σκηνοθέτη, συγγραφέα, από πιτσιρίκι μεγάλωσε μέσα στα... αποδυτήρια των θεατρίνων.
Έκανε μαγικά κόλπα μπροστά στα μάτια του κόσμου, των θεατών και προκαλούσε το θαυμασμό. Ήταν ο απαράμιλλος μαίτρ των “αποδράσεων”. Τον δένανε με σχοινιά, με αλυσίδες, του φορούσαν χειροπέδες, ζουρλομαδύα κι αυτός απελευθερωνόταν.