Άμα ανοίξουμε το βιβλίο με τις ατελείωτες ιστορίες των ρεμπέτηδων, τότε επί τόπου θα ταξιδεύσουμε σε μία άλλη Ελλάδα, προπολεμική, μεσοπολεμική, εκείνη που γέννησε τον Σπύρο Ζαγοραίο
Από τα πιο πρόσφατα ανεβάσματα του έργου, θυμάμαι την παράσταση της Άντζελας Μπρούσκου με την Όλια Λαζαρίδου και τον Γιάννη Στάνκογλου, και του Αντώνη Καλογρίδη με την Πέμη Ζούνη και τον Βασίλη Μπισμπίκη.
Πρώτη αλήθεια. Τίποτα δεν είναι καινούργιο. Τίποτα δεν γεννιέται από το πουθενά. Το κάθε τι έχει το παρελθόν του, την προϊστορία του. Εμφανίζεται π.χ. ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής.
Φρικιαστική φάτσα. Διαβολική. Μάτια άγρια και εξογκωμένα κι ένα βλέμμα αλλόκοτο από άτομο η αποθέωση του κυνισμού και του εγωϊσμού. Ο παρανοϊκός, όπως όλοι συμφωνούσαν, για τον πιο διάσημο Γερμανό ηθοποιό της μεταπολεμικής περιόδου, που δεν διέφερε σε τίποτα στην πραγματικότητα από τους ρόλους που έπαιζε.
Άντε να πεις εσύ ότι η κυρία έκανε την πλάκα της, ποιος να συμφωνήσει μαζί σου; Είκοσι δύο χρόνια μετά το θάνατό της η Μελίνα Μερκούρη παραμένει η ηρωίδα Ελληνίδα, η αντιστασιακή, αυτή που ξεκίνησε τον αγώνα να επιστρέψουν τα Μάρμαρα της Ακροπόλεως.
«Όλοι θέλουν να κοιμηθούν με την Gilda, αλλά τους κακοφαίνεται όταν ξυπνούν μαζί μου», έλεγε με μια πικρία η ίδια, δείχνοντας πόσο μοναχική μπορεί να γίνει η ζωή των μεγάλων σταρ. Και στο φινάλε, ποιος θα το πίστευε, ότι αυτή η γυναίκα, αυτή η καλλονή, αυτό το σεξουαλικό όνειρο όλων των αντρών του πλανήτη, να πεθάνει τόσο νέα, έχοντας την νόσο του Αλτσχάιμερ...
Η πρώτη ελληνική ταινία γυρίστηκε πριν εκατό χρόνια, συγκεκριμένα το 1914, βουβή βέβαια. Ένας Ιταλός οπερατέρ σκηνοθέτησε την “Γκόλφω”, βουκολική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, με Έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου.
Ο Πελέ είναι γιός του Δία. Ποιός βασιληάς της μπάλας; Ποιός ασχολείται με το γαλαζοαίματον, με το χρώμα που τρέχει στις φλέβες του. Εδω μιλάμε για το θεικό πνέυμα του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή.
Ο Όσκαρ Ουάιλντ γεννήθηκε σα σήμερα 16 Οκτωβρίου το 1854 και θα συζητιόταν το ίδιο ακόμα και σήμερα αν ζούσε και πέντε-έξι αιώνες πριν. Είναι κλασικός. Είναι σύγχρονος, οπωσδήποτε.
Από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου είχα ανακαλύψει τι μου γούσταρε. Να παίζω μπιλιάρδο και ποδοσφαιράκια στη λέσχη, αλλά και να διαβάζω εξωσχολικά βιβλία. Είχα πιάσει παρτίδες και μ΄έναν παλαιοπώλη και μου πάσαρε το ένα βιβλίο καλύτερο από το άλλο.