Ξύπνησα σήμερα το πρωϊ και τι βλέπω, δικέ μου. Να με περιμένει μια αγκαλιά γλυκειά, γλυκύτατη. Το μυαλό σου πήγε σφαίρα σε γυναίκα. Αστόχησες. Υπάρχουν κι άλλες ζεστές και ευχάριστες αγκαλιές. Λέω γι’ αυτήν της σημερινής μέρας. Ακριβώς.
Γνωστοποιήθηκαν οι υποψηφιότητες για τα Όσκαρ 2014. Ήδη, δηλαδή, έπεσαν οι πρώτες βραβεύσεις σ’ αυτούς που θα διεκδικήσουν τον πιο ακριβό τίτλο στη βιομηχανία του σινεμά. Δηλαδή;
Οι Έλληνες δεν ξέρουν να κάνουν σινεμά. Τα ακούω βερεσέ όλα αυτά για τους ταλαντούχους σκηνοθέτες που φτιάχνουν ταινίες άξιες για βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ. Έχω μάτια και βλέπω. Και κρίνω. Με μια κουβέντα οι κύριοι δεν βλέπονται.
Πιθανόν να μην ήμουνα σε φόρμα εκείνη τη νύχτα. Μπαίνω μέσα στη σκοτεινή αίθουσα να δω το φιρμάτο πράμα και πέφτω σε κάγκελο. Σου λέω δεν βλεπόταν. Δεν μπορεί, σκέπτομαι, κάποιο νόημα θα έχει το έργο, απλά δεν έχει φανεί ακόμα. Να, όμως, που τελείωσε η ταινία και ήταν μία ξεγυρισμένη μάπα.
Μεγάλη δήλωση, μάλιστα από τηλεοράσεως, του Κώστα Βουτσά. Μόνον ένας αεκτζής θα την έλεγε τέτοια κουβέντα. Έλα! Ένα κρυόπλαστο αστείο κάναμε. Όχι περισσότερο από ένα κάθε μήνα.
Συνήθως οι δημοσιογράφοι, σαν επαγγελματίες γραφιάδες, επιστρατεύονται από κάποιον διάσημο όταν αυτός αποφασίσει να γράψει την αυτοβιογραφία του. Τα απομνημονεύματά του. Να θυμηθεί τα παληά.
Γιατί οι περισσότεροι γάμοι αποτυγχάνουν; Επειδή αποδεικνύονται αταίριαστοι. Και κακώς μιλάμε για «περισσότερους» γάμους, το σωστό είναι να λες «όλοι σχεδόν» οι γάμοι είναι στο βρόντο. Άλλο ότι δεν χωρίζουν όλοι όσοι έχουν αποτύχει στο γάμο.