Η ΡΑΤΣΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ

 

Από τον κουρέα, τι να περιμένεις; Να σε ξουρίσει. Τι άλλο! Κι αν σε δει αξούριστο, δεν χρειάζεται να του το πεις εσύ, εκείνος θα το πάρει πρέφα. ''Μανώλη, θες ξούρισμα''. Σαν τον χειρούργο, ''Δεν έχεις άλλη επιλογή, Αγισήλαε, μόνο με χειρουργείο σώνεται η κατάσταση... ''. Γιατί, ο λαστιχάς πάει πίσω; ''Το πίσω ζευγάρι θέλει οπωσδήποτε άλλαγμα... '' θα αποφανθεί κατηγορηματικά.

Από τον φιλόσοφο τι περιμένεις; Είπαμε για τον μπαρμπέρη, για τον υδραυλικό, κι αυτός δεν το συζητάει ότι τα λούκια έχουν πρόβλημα. Ο τσαγκάρης θα πει πως δεν χρειάζεται να αγοράσεις καινούργια παπούτσια διότι θα αλλάξει τις σόλες. Αφήνω τους άλλους μαστόρους. Επιμένω στο ερώτημα ''Τι περιμένεις από τον φιλόσοφο;''.

- Εν οίδα ότι ουδέν οίδα.

Τι είπε ο άνθρωπος; Όσα είναι τα δάκτυλα ενός χεριού, με τόσες μονάχα λέξεις καρφώνει στο μυαλό σου μια γιγαντιαία σε σύλληψη αλήθεια, σύντροφο στο πέρασμα του καθένα από τη ζωή. Έρχεσαι στον κόσμο κι αν το πνεύμα σου αγκαλιάζει τούτη την αλήθεια με πέντε λέξεις του Σωκράτους, κρατάς όσο γίνεται μακριά σου τη δυστυχία.

- Ένα ξέρω, δεν ξέρω τίποτα.

Το μεγαλύτερο μυαλό της ανθρωπότητας, ο διδάσκαλος της φιλοσοφίας της ηθικής, τον οποίον προσκυνά η σκέψη των πιο φωτισμένων στη γη, ήρθε και μας είπε την Αποκάλυψη των αποκαλύψεων:

- Μετά από βασανιστικούς προβληματισμούς, ψυχοφθόρες αναζητήσεις στα έγκατα της ψυχής μου και διαλόγους με το άγνωστο του σύμπαντος το πήρα πρέφα, οριστικά και αμετάκλητα. Ποιο; Σ΄ ένα πράγμα κατέληξα κι αυτό το ένα το κατέχω με απόλυτη σιγουριά. Ποιο; Γνωρίζω πως δεν γνωρίζω τίποτα.

Τι είπε ο άνθρωπος! Είπε ότι είσαι καταδικασμένος στην άγνοια. Στην ημιμάθεια. Όσα κι αν γνωρίζεις είναι το τίποτα σε σύγκριση μ΄ εκείνα τα οποία δεν θα ψυλλιαστείς στον αιώνα. Κατόπιν τούτου, είσαι νούμερο να παραμυθιάζεσαι με θρησκείες και ιδεολογίες, που στις σερβίρουν στο πιάτο, σαν την υπέρτατη αλήθεια, σαν την γνώση των ουρανών.

Ο Αθηναίος Σωκράτης γεννήθηκε το 470, σα σήμερα 4 Ιουνίου, και πέθανε 15 Φεβρουαρίου 399. ''Εν οίδα ότι ουδέν οίδα''.

''Τιμωρείστε τους γιους μου όταν μεγαλώσουν. Να τους βασανίσετε, όπως εγώ σας βασάνισα, αν οι γιοι νοιάζονται για τα χρήματα, για ό,τι άλλο εκτός της αρετής''. Αυτά, ανάμεσα σ’ άλλα, είπε στην απολογία του ο Σωκράτης, ο οποίος καταδικάστηκε να πιει το κώνειο, επειδή εισήγαγε καινά δαιμόνια στην Αθήνα. Συνέβη το 399 πριν τη γέννηση του Χριστού, σα σήμερα 15 Φεβρουαρίου.

Αναρωτιέται ο σκεπτόμενος. Που είναι σήμερα η ράτσα του Σωκράτη; Έχει το ήθος και τη σκέψη να τιμωρήσει ο κόσμος τους φαύλους, τους δόλιους, τους άχρηστους; Όχι, βέβαια. Ε, τότε άντε να... χαρείτε τη φουκαραδοσύνη σας.

Πορνό καραμπινάτο είναι ο πολιτικός να απλώνει το ψέμα του. Μοιάζει με τον ηθοποιό που κάνει σεξ χυδαίο σε τσόντα-φιλμ και κάποιοι γουστάρουν τούτο το θέαμα. Χειρώτερο από άσεμνο είναι να παίζει θέατρο ο πολιτικός όταν ξεβρακώνει τη γύμνια του, όταν κανονικός πλασιέ την κάνει βιτρίνα στο όνομα δήθεν της επιθυμίας του να βοηθήσει τον λαό.

Τελικά, είναι η απόλυτη απάτη και θέατρο της φάρσας να περιμένει από τους πολιτικούς το καλό ο κοσμάκης, όταν ο μεν λαός δεν γνωρίζει ποιο είναι το καλό, οι δε πολιτικοί είναι ανίκανοι να πραγματώσουν τα υπεσχημένα.

'Τιμωρείστε τους γιους μου όταν μεγαλώσουν. Να τους βασανίσετε, όπως εγώ σας βασάνισα, αν οι γιοι μου νοιάζονται για τα χρήματα, για ό,τι άλλο εκτός της αρετής''.

Αυτά, ανάμεσα σ’ άλλα, είπε στην απολογία του ο Σωκράτης, ο οποίος καταδικάστηκε να πιει το κώνειο, επειδή εισήγαγε καινά δαιμόνια στην Αθήνα. Συνέβη το 399 πριν τη γέννηση του Χριστού, σα σήμερα 15 Φεβρουαρίου.

Αναρωτιέται ο σκεπτόμενος. Που είναι σήμερα η ράτσα του Σωκράτη; Έχει το ήθος και τη σκέψη να τιμωρήσει ο κόσμος τους φαύλους, τους δόλιους, τους άχρηστους; Όχι, βέβαια. Ε, τότε άντε να... χαρείτε τη φουκαραδοσύνη σας.

Πορνό καραμπινάτο είναι ο πολιτικός να απλώνει το ψέμα του. Μοιάζει με τον ηθοποιό που κάνει σεξ χυδαίο σε τσόντα-φιλμ και κάποιοι γουστάρουν τούτο το θέαμα. Χειρώτερο από άσεμνο είναι να παίζει θέατρο ο πολιτικός όταν ξεβρακώνει τη γύμνια του, όταν κανονικός πλασιέ την κάνει βιτρίνα στο όνομα δήθεν της επιθυμίας του να βοηθήσει τον λαό.

Τελικά, είναι η απόλυτη απάτη και θέατρο της φάρσας να περιμένει από τους πολιτικούς το καλό ο κοσμάκης, όταν ο μεν λαός δεν γνωρίζει ποιο είναι το καλό, οι δε πολιτικοί είναι ανίκανοι να πραγματώσουν τα υπεσχημένα.

Διαβαστε ακομα:

ΟΙ ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ BEATLES ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ