ΑΡΓΟΣΒΗΝΑΝ ΚΙΟΛΑΣ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ...

Από σήμερα 21 Μαρτίου μπαίνει η Άνοιξη, η εποχή του έρωτα, της υπαίθρου. Μιλάμε πλέον για το τέλος του χειμώνα και την εποχή πριν το καλοκαίρι.

Αλήθεια ισχύουν σήμερα όλα αυτά που ξέραμε από τους παλιούς ανθρώπους, όλα όσα ακούγαμε, όσα γράφουν τα παραμύθια που δεν είναι παραμύθια. 

Να, ένα ποίημα του Γερμανού Bertolt Brecht, που γεννήθηκε 10 Φεβρουαρίου 1898 και πέθανε 14 Αυγούστου 1951. Ήταν συγγραφέας, σκηνοθέτης, ποιητής.   

-------------------------------------------------------------

Έρχεται η άνοιξη. 

Το παιχνίδι των φίλων ανανεώνεται 

Οι εραστές ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον. 

Ένα χάδι γλυκό από το χέρι του αγαπημένου 

Κάνει του κοριτσιού το στήθος να πονάει. 

Η ματιά της που γλιστράει και φεύγει τον κυριεύει. 

Ποτέ τόσο πολύ δε σε είχα αγαπήσει, καρδιά μου 

Όσο τότε που σ’ άφησα κείνο το απογευματινό. 

Το δάσος με κατάπιε, το μπλαβί του δάσους, καρδιά μου 

Που πάνω του στα δυτικά κρέμονταν κιόλας τα χλωμά αστέρια. 

Δε γέλασα και λίγο, κάθε άλλο, καρδιά μου 

Γιατί σε σύγκρουση ήρθα παίζοντας με τη σκοτεινιασμένη μοίρα- 

Στο μεταξύ αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα 

Μέσα στο δειλινό το μπλε του δάσους. 

Όλα ήταν όμορφα ετούτο το μοναδικό απογεματινό, καρδιά μου 

Όσο δεν ήταν ποτέ κι ούτε ποτέ θα γίνουν… 

Διαβαστε ακομα:

 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΘΕΜΑ...