ΕΙΠΕ Ο ΓΑΙΔΑΡΟΣ ΤΟΝ ΠΕΤΕΙΝΟ ΚΕΦΑΛΑ

 
Φασίστας είναι αυτός που δεν δέχεται την άποψη του αλλουνού. Το να διαφωνει για τη μαλακία που πιστεύει ο άλλος δεν υπάρχει πρόβλημα. Το φασιστικό είναι να κυνηγάει τον άλλον για την πίστη του, την ιδεολογία του, τη στράτευση του σ' άλλο κόμμα, σ' άλλο κίνημα, σ΄ άλλη θρησκεία. Και το άλλο είναι και γαμώ το φασιστικό: Όχι απλά να θεωρεί το τέλειο και αναγκαίο αυτό που ο φασίστας ακολουθεί, αλλά να καταριέται τον άλλον επειδή δεν συμφωνεί μαζί του.
Φασιστική συμεριφορά είναι να κατηγορείς και κάποιον φασίστα. Κάποιον ο οποίος δημόσια παραδέχεται ότι ιδεολογικά είναι φασίστας. Για να συνεννοούμαστε με τους απατεώνες. Ο απόλυτος φασισμός είναι να φτύνεις τον άλλον γι' αυτό που είναι. Γι' αυτό που ο ίδιος είναι περήφανος. Το ιερατείο του χριστιανισμού, ενός κομματιού του χριστιανισμού, για να κάνουμε ταμείο, διότι η κάθε θρησκεία διαθέτει διάφορα και διαφορετικά μαγαζιά και παραμάγαζα. Το ιερατείο, λοιπόν, αποκάλεσε ''Αποστάτη'' και ''Παραβάτη'' και ''Ειδωλολάτρη'' τον Ιουλιανό. Ένα σπουδαίο Έλληνα στο πνεύμα και μεγάλο αυτοκράτορα που τον φάγανε μπαμπέσικα στα 32 του χρόνια.
 
Από που κι ως που... αποστάτης ο Ιουλιανός; Δεν ήταν χριστιανός! Δεν είχε καμιά απόσταση από τη δική του πίστη, τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Αποστάτες είναι οι χριστιανοί που έχουν κωλομπαρέψει τη πίστη τους, αφού άλλα ισχύουν σήμερα, σε απόσταση μ' αυτά που πρέσβευαν οι άγιοι πατέρες τους. Παραβάτης και ειδωλολάτρης, ο ορισμός του ειδωλολάτρη είναι ο χριστιανός που προσκυνάει τις εικόνες και έχει απροκάλυπτα υιοθετήσει ειδωλολατρικά δρώμενα προγουμένων θρησκειών τις οποίες αντιτάχθηκε και με πολέμους, όχι μόνο με το Λόγο του Χριστού.
Ο Ιουλιανός γεννήθηκε το Νοέμβριο του 331 και βρήκε το θάνατο το 363, στις 26 Ιουνίου, από δόρυ όχι εχθρικό. Παλλήκαρος, μυαλωμένος, νταής κι άτομο της μελέτης. Σκοπός ζωής να ξαναζήσει η ανθρωπότητα τη λαμπρότητα της κλασικής αρχαιότητας. Και για να συμβεί αυτό χρειαζόταν να επιστρέψει στο δωδεκάθεο.
Γιός του αδελφού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, του Κωνστάντιου, ο Ιουλιανός ήταν πέρα για πέρα πετυχημένος αυτοκράτορας. Η Ιστορία τον στεφανώνει μόνο με επαίνους. Ήταν μεταρρυθμιστής, δεν άφησε τα πράγματα όπως είναι, αλλά προσπάθησε να τα βάλει στο σωστό δρόμο. Και παικταράς ως στρατιωτικός. Δυο χρόνια, όσο ήταν αυτοκράτορας, κράτησε μακριά από τον Ρήνο τα βαρβαρικά γερμανικά φύλα.

Πεθαίνει το 337 ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος και ξεσπάει το μακελειό στο σόι του. Για την εξουσία, ρε, γαμώτο... Γίνονται, ρε, αυτά τα πράγματα σε χριστιανούς ευλαβείς; Παραγίνονται. Δεν κωλώνει ο άλλος, οι άλλοι επειδή πιστεύουν στον Θεό. Με την ευκαιρία: Φονιάδες είναι όλοι όσοι έχουν καταγραφεί ως Μεγάλοι από την Ιστορία. Τον εν λόγω Κώστα τον είπαν ''Μέγα''; Ευθύνεται προσωπικά για αίμα ατέλειωτο ανθρώπων και ζώων.

Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός. Αυτοκράτωρ κι αυτός του Βυζαντίου, ανηψιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, που τον ανακήρυξε άγιο η Εκκλησία. Μιλάμε για τον Ιουλιανο, άτομο ξεχωριστό, γιο του αδελφού του Μέγα Κωνσταντίνου, καμιά συμμετοχή στο οικογενειακό λουτρό αίματος που ξέσπασε με το θάνατο του Μέγα καθάρματος, του θείου του. Απασχολεί πάντα την ευρωπαϊκή σκέψη μέχρι σήμερα. Και διότι υπήρξε ικανός βασιλιάς ο Ιουλιανος, και διότι ήταν στρατηγάρα και, κυρίως, διότι προσπάθησε να συναντηθεί η εποχή του με την αθάνατη κλασική αρχαιότητα.

Ασέβεια των χριστιανών, των όποιων πιστών στο φινάλε, είναι να γυρίζει κάποιος την πλάτη στο μεγαλείο και το αξεπέραστο πνεύμα των Ελλήνων. Αυτή ήταν η άποψη του Ιουλιανού, τον οποίον χαρακτήρισαν... Παραβάτη. Αποστάτη. Άπιστο. Και μια σειρά άλλων... κοσμητικών επιθέτων. Φοβερό! Στην πυρά όποιος δεν είναι μαζί μας. Δεν είναι δικός μας. 

Αυτοκράτωρ ο Ιουλιανός αλλά σοφός άνθρωπος. Φιλόσοφος. Συγγραφέας. Λόγιος. Λάτρης της ελληνικής παιδείας. Ανησυχούσε με τη ραγδαία εξάπλωση της νέας θρησκείας, της χριστιανικής. Θαρρούσε πως ο κόσμος θα μπει στα σωστά μονοπάτια αν ασπαστεί την αρχαία Ελλάδα, και τη θρησκεία της, που την χαρακτήριζαν ''ειδωλολατρική''. Δεν ήταν ακριβώς ενάντιος της χριστιανικής θρησκείας, δεν δεχόταν τις ασχημίες και τις παλιανθρωπιές του χριστιανικού ιερατείου. Και ενεργούσε με τον δική του υπαρξιακή ασκητική αντίληψη. Σε μάχη με τους Πάρθους, ένα περσικό φύλο, δέχθηκε βέλος από πίσω του. Να γιατί λέμε ''πάρθειο βέλος'' εκείνο που δέχεται κάποιος από δικούς του. Στην εικόνα, από τη μάχη το 355 κατά των Αλαμανών, στο Στρασβούργο.

Διαβαστε ακομα:

ΑΦΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ