Το άλλο με την Μαντόνα. Είχε βάλει δυο ημίγυμνους χορευτές της, τον έναν με την μουσουλμανική ημισέληνο, τον άλλον με το εβραϊκό αστέρι του Δαυϊδ, για να περάσει κι αυτή το μήνυμα ότι όλοι είμαστε ίδιοι, ότι όλων των ανθρώπων το αίμα έχει το ίδιο χρώμα. Σοβαρά;
Ένα τραπέζι στο Nammos της Ψαρούς έκανε λογαριασμό 57.175 ευρώ. Στη ''συναυλία'' του τάδε καλλιτέχνη που έγινε στην Μύκονο. Κάποια Λιβανέζοι πλήρωσαν το συγκεκριμένο ποσό. Λες να έσχιζαν χαρτονομίσματα των 500 ευρώ. Λες να τα έκαιγαν. Δεν έπιναν τις σαμπάνιες που παράγγειλαν. Τις έχυναν στο πάτωμα. Παιχνίδια έκαναν με τους αφρούς της Dom Perignon.
Υπάρχει μαγαζί χωρίς βιτρίνα; Κι αν είσαι σόι μαγαζί, δεν θα φτιάξει τη βιτρίνα ο μαγαζάτορας. Όχι, βέβαια. Επειδή είναι καλός επιχειρηματίας δεν σημαίνει ότι ξέρει και να λανσάρει πράμα στη βιτρίνα προκειμένου να μπαίνει κόσμος μέσα στο μαγαζί Είτε πουλάει σώβρακα και κάλτσες, είτε ρολόγια και κομπολόγια.
Μέχρι τη δεκαετία του '70 κανένας δεν είχε τολμήσει να... προβλέψει ότι κάποια στιγμή ο επαγγελματίας αθλητικός συντάκτης θα δήλωνε φόρα παρτίδα και δημόσια τη φανατίλα του. ''Στρατευμένοι'' και πασίγνωστοι για τη συλλογική τους προτίμηση σχεδόν όλοι, όμως κανένας δεν διανοούνταν να παίξει με ανοικτά χαρτιά.
Θεωρείται επιτόπου στημένος ο δημοσιογράφος που ''ενοχλεί'' έναν πρόεδρο ΠΑΕ. Δεν αποκλείεται να συμβαίνει αυτό. Πράγματι να κάνει παιχνίδι για λογαριασμό άλλου προέδρου. Παίζει κι αυτή η πιθανότητα. Όπως να μη δουλεύει για κάποιον άλλον ο καλός δημοσιογράφος, να μην έχει ''συμβόλαιο'', αλλά να γράφει εναντίον συγκεκριμένου μεγαλομετόχου από προσωπική ανομολόγητη σκοπιμότητα. Ίσως να τον εκβιάσει.
Δεν πας μπροστά όταν η κριτική είναι ταυτισμένη με το… πανηγύρι. Δεν υπάρχεις στο χάρτη όταν κερδίζεις διότι είσαι τυχερός και επιτρέπεις να μπαίνει στη ζωή σου η... λογική του ποδοσφαίρου. Όπου νικάει και ο κατώτερος. Ο χειρότερος. Ο πιο φτηνός. Όπου το φιατάκι ξεπερνά σε ταχύτητα τη μερσεντές. Ο ΑΜΕΑ κερδίζει τον μη έχοντα πρόβλημα σωματικής αναπηρίας.
Τα άντερα του λέει ο Ερντογάν. Με στήσανε, μ' έβαλαν στο σημάδι, θέλουν να με σκορπίσουν στους πέντε ανέμους, να με στείλουν αδιάβαστο. Ό,τι θέλει λέει ο βαρύμαγκας σουλτάνος κι αυτό που δεν έχει την παραμικρή σημασία είναι αν λέει την αλήθεια. Ποιος ασχολείται.
Γκομενοθύελλα και στη μέση ο Μπαντέρας. Το καταλαβαίνω το παλληκάρι. Δίνει τα ρέστα του σα γνήσιο αρσενικός, όχι πλέον σαν ευνουχισμένο ενεργούμενο της πρώην του. Ο Αντωνάκης μέχρι που του βγήκε η ψυχή να γλυτώσει από την πρεζού, την κάποτε πανγυναικάρα Μέλανι Γκρίφιθ.
Ο άνθρωπος γράφει Ιστορία. Ο αναπληρωτής υπουργός υγείας Παύλος Πολάκης. Που δεν αναπληρώνει μονάχα τον υπουργό υγείας, αλλά όοοοολους τους υπουργούς και τον πρωθυπουργό ακόμα. Και κανένας δεν έχει τα ίδια μουστάκια μ’ αυτόν για να του πει “Κόψτο, επιτέλους, σύντροφε Παύλε, δεν είναι δυνατόν να μας καταργείς όλους, να μιλάς για λογαριασμό όλων''.
Φάτσα σαχλαμάρα. Ψεύτικη και συχαμένη φάτσα. Κι όμως, ο showman(;) Τόνυ Σφήνος έγινε φιρμάρα, ο πασίγνωστος, επειδή σ’ ένα διαφημιστικό σποτ μας ρωτάει “Στάει;…”. Φοβερά πράγματα.