Το ζουζούνι ορμάει το μαλακισμένο στη αναμμένη λάμπα και πυροκαίγεται. Λάθος! Δεν είναι μαλακισμένο το έντομο, αυτό θα το πεις αν λειτουργεί, αν ενεργεί με λογική.
Για να μη ξεχνιόμαστε. Αυτό ακούγαμε μια ζωή από τους μεγάλους, ότι ένας λαός οφείλει να έχει μνήμη. Ας θυμηθούμε, λοιπόν.
"Ζητάω για πολλοστή φορά συγγνώμη από τον ελληνικό λαό γιατί εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δεν είδαν τίποτα άλλο παρά την εξουσία».
Η φωτογραφία μιλάει. Η βουβαμάρα και η ακινησία της καθηλώνει. Είναι η στιγμή της έπαρσης της ελληνικής σημαίας, αφού μόλις προγήθηκε η υποστολή της βρετανικής σημαίας.
Θα το γράψει η Ιστορία όταν με το καλό τελειώσει η περιπέτεια με τον κορονοϊό το αποκαλυπτικό, το οποίο θα διαβάσετε ευθύς. Άγνωστος κύριος τηλεφωνεί στο Μαξίμου, ''Παρακαλώ, είναι ανάγκη να συνομιλήσω με τον κύριο πρωθυπουργό... ''.
Κοινές καθημερινές εκφράσεις, που τις ακούω από παιδί. ''Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Ο Έλληνας έξω θριαμβεύε''. Σοφία του λαού και αποτύπωση της πραγματικότητας;