Δυο πράγματα συμβαίνουν στο στρατιωτικό πραξικόπημα. Βγαίνουν τα τανκ από τα στρατόπεδα και επίλεκτες μονάδες καταλαμβάνουν τα κέντρα αιχμής της δημόσιας ζωής, κρατική τηλεόραση, ΟΤΕ, υπουργεία κ.α. Αυτό είναι το ένα. Το άλλο, μαζεύουν τους σεσημασμένους αριστερούς, τους οργανωμένους στο κόμμα. Και γενικά όποιους είναι ύποπτοι να αντιδράσουν.
Κι όμως, έχει πλάκα η Φώφη. Το «κίνημα αλλαγής», παρακαλώ. Αυτή η πόρνη «αλλαγή» έχει δώσει φαγητό εξουσίας. Και συνεχίζει να τρέφει κόσμο και κοσμάκη στην πολιτική, άσχετο αν ποτέ δεν δουν κυβέρνηση.
Αυτό πώς το λες; Όνειρο ζωής, στόχος υπέρτατος για μια χώρα να είναι η ένταξη της στο ΝΑΤΟ. «Μην τυχόν και μας αφήσετε απ’ έξω!», αυτή είναι η πολιτική αντίληψη, η επίσημη θέση στο κράτος των Σκοπίων.
Αν ήταν δυνατόν να ανοίξει κάποιος το καπάκι ενός υπονόμου και να ρίξεις κατ' ευθείαν μέσα όλα τα ψέματα που λένε οι πολιτικοί, κυβερνητικοί κι όχι. Οι κουβέντες τους μόνον για τον αγωγό που οδηγεί στο βόθρο αξίζουν.
Στην Αμερική βλέπεις πολύ μεγάλη τη σημαία τους. Καμία σχέση με την ελληνική, που κυματίζει σεμνά, κομπλεξικά σε δημόσια κτίρια, σε ιδιωτικούς χώρους, και σε μέγεθος σχεδόν μικρό. Καμία σύγκριση η γαλανόλευκη με τη σημαιάρα των ΗΠΑ. Την τράστια, πέντε, έξι και περισσότερες φορές μεγαλύτερη.
«Είμαι αριστερός...» λέει ο γνωστός Κώστας Ζουράρiς. Κι όμως, δεν είχε κανένα πρόβλημα να ενταχθεί στο δεξιό κόμμα των Ανέλ. Η, μήπως το κόμμα του Πάνου Καμμένου είναι αριστερό, φιλοαριστερό;
Δύο τα εκατό οι Ανέλ του Καμμένου, σύμφωνα με το τελευταίο γκάλοπ. Η μαχαιριά στο δημόσιο. Ένα κόμμα τέσσερα (1,4%) η Εθνική Ενότητα, 1,6% η Πλεύση Ελευθερίας (φώτο), 2.8% η Ελληνική Λύση, 3,2 η Ένωση Κεντρώων του Λεβέντη. Κάθε τέτοιο μικρό ποσοστό είναι η μαχαιριά στην κοινωνία και στο παραμύθι της δημοκρατίας, που λένε.
Αυτοι που ψηφίζουν Τσίπρα, γιατί το… κάνουν; Εϊναι τόσο απλό να το αντιληφθεί ο καθένας. Δεν θέλουν τον Μητσοτάκη. Έχει, δηλαδή, μια… λογική το πράμα. Δεν είναι ότι γουστάρουν τόσο τον Αλέξη μας, όσο ότι δεν κάνουν κέφι τον Κυριάκο μας.
Ο πόλεμος στο Βιετνάμ. Η κόλαση του Βιετνάμ. Ένας πόλεμος που τον παραγνωρίσαμε. Επειδή είχε μπει στο παιχνίδι η Αμερική και επειδή τον εμπορεύθηκε η βιομηχανία του Χόλυγουντ με αμέτρητες ταινίες.
Δεν έχουν σταματήσει να γράφονται ατέλειωτα πράγματα και μετά τη συμφωνία του Τσίπρα για το “Σκοπιανό” ζήτημα, που το λανσάρουν και ως “Μακεδονικό”. Σχόλια, παρατηρήσεις και αναλύσεις, ακόμα και από σοβαρά άτομα, ακόμα και από ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι στημένοι.