Τα τελευταία 50 -55 χρόνια δυο θεωρούνται οι κορυφαίοι πολιτικοί σ’ αυτόν τον τόπο. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο αποδυτηριάκιας υποστηρίζει ότι την Ελλάδα, τον ψυχισμό του Έλληνα τον εξέφρασε ο Ανδρέας, ο τσαχπίνης, ο εραστής της ρεμπέτικης μουσικής, ο ερωτιάρης, όχι ο βαρύς, ο αυστηρός, ο ολιλόγος Κωνσταντίνος.
Από τους αρχαίους χρόνους χρησιμοποιείται το γουδί, και από κοντά το γουδοχέρι. Για να συντρίψει, να πολτοποιήσει, να αλέσει η νοικοκυρά τροφή που θα μαγειρέψει. Να φτιάξει πάστα και σκόνη.
Βρίσκεις θαμμένο στο κτήμα σου ένα κασόνι με ράβδους χρυσού. Είσαι πλούσιος. Έχεις συμπεριφορά πλούσιου, όλοι σε αντιμετωπίζουν πια σαν παραλή, άσχετο αν προέκυψες τέτοιος λόγω κωλοφαρδίας, και από το πουθενά. Σκέψου και το άλλο. Κάθε μέρα να ξεθάβεις από το οικόπεδό σου ένα κιβώτιο με διαμάντια. Αυτό έγινε με την Σαουδική Αραβία, στο έδαφος της οποίας υπάρχουν τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου σ' όλη τη γη.
Πανηγύρι οι Ισραηλινοί. Για τα 70 χρόνια από την μέρα που έστησαν το κράτος τους. Για την επέτειο της ιστορικής ''επιστροφής'' των Εβραίων της διασποράς. Οι νεκροί διαδηλωτές Παλαιστίνιοι στον αριθμό 59 από τα πυρά των Ισραηλινών. Και περισσότερο από 2.700 οι τραυματίες της φονικής σύγκρουσης.
Από τα επιφανή καθάρματα της Ιστορίας. Εξουσιαστής, βέβαια. Όποια κτηνωδία κουβαλάει το άτομο δεν θα την γράψει η Ιστορία, διότι δεν θα έχει την ευκαιρία να την εκδηλώσει αν δεν είναι βασιλιάς, ένας αυτοκράτορας, κάποιος ηγεμόνας. Και επειδή έχεις καθήκοντα απέναντι στην ανθρωπότητα ο λαοπρόβλητος αλήτης και πασχίζει για τα πιο υψηλά ιδανικά, τα εγκλήματά του δικαιολογούνται. Και η Εκκλησία, δηλαδή το παπαδαριό, τον αποδέχεται ως προστάτη και υπερασπιστή κι άλλα τέτοια πομπώδη.
Μέσα σ’ όλα τα άσχετα και αδιάφορα που γράφονται είναι και το πολυμεταχειρισμένο που πάντα πουλάει. Πότε θα γίνουν οι εκλογές. Πάντα παίζει ένα τέτοιο… ρεπορτάζ, προεκλογικά αλλά και μεταεκλογικά. Με την ευκαιρία το ανέκδοτο, που δεν είναι ανέκδοτο, που μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά ήταν αληθινή κουβέντα χαρτοπαίκτη.
Τον είπανε ο «Σοφός» κι έτσι τον έχει καταχωρήσει η Ιστορία. Κάποιον άλλον, κάποιους άλλους τους έχουν βαπτίσει ο «Μέγας». Άσχετο αν υπήρξαν πράγματι Μέγιστοι στο έγκλημα, στην πρόκληση δυστυχίας, στην υποδούλωση λαών.
Μέσα του 19ου αιώνα στην Αθήνα. Εκατοντάδες φοιτητές στους δρόμους με ψάθινο καπέλο όλοι τους στο κεφάλι. Ενάντια στον βασιλιά Όθωνα μαχητικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, που ξεκινούν από το Πεδίον του Άρεως. Αγωνιστικές, όπως τις λένε σήμερα, κινητοποιήσεις για τις συνταγματικές ελευθερίες. Στις 25 Μαρτίου το 1859 χιλιάδες προκηρύξεις πετάχτηκαν στον αέρα για να καταγγείλουν τον απολυταρχισμό του στέμματος και της κλίκας του.
Από το 1975, ένα χρόνο μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή έκανε αίτημα για την πλήρη ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Στο μεταξύ ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ξεκινήσει το παραμύθι με το σλόγκαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο».