Αν ήταν δυνατόν να ανοίξεις το καπάκι ενός υπονόμου για να ρίξεις κατ' ευθείαν μέσα στα σκατά όλα τα ψέματα που λένε οι πολιτικοί, κυβερνητικοί κι όχι. Οι κουβέντες τους μόνον για τον αγωγό που οδηγεί στο βόθρο αξίζουν.
Κάνει ότι κάνει, τρομοκρατεί τον κόσμο και τους λαούς, συμπεριφέρεται σαν σουλτάνος, καταστρέφει δάση για να χτίσει παλάτια, φυλακίζει δημοσιογράφους, λογοκρίνει, καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και ύστερα ρίχνει τις ευθύνες σε άλλους.
Τι έχω παρατηρήσει. Όχι μόνον εγώ. Αδύνατον να μην το «παρατηρήσει» και ο πλέον αδιάφορος στο δημόσιο βίο της χώρας. Ο Τσίπρας κάνει συνεχώς δηλώσεις για το brexit, ως...μη μεταλλαγμένος Τσίπρας, ως πρόεδρος του... πρώην Σύριζα, ως ηγέτης της αντιπολιτευτικής ριζοσπαστικής αριστεράς.
Θυμάμαι, παραμονές των βουλευτικών εκλογών, το 1981, που κάποιοι σοβαροί μαλάκες φοβόντουσαν ότι αν εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας Παπανδρέου θα τους έπαιρνε τις περιουσίες. Τα σπίτια τους. Θα κρατικοποιούσε τα πάντα.
Ο πόλεμος στο Βιετνάμ. Η κόλαση του Βιετνάμ. Ένας πόλεμος που τον παραγνωρίσαμε. Επειδή είχε μπει στο παιχνίδι η Αμερική και επειδή τον εμπορεύθηκε η βιομηχανία του Χόλυγουντ με αμέτρητες ταινίες.
Ο Τσίπρας δείχνει αποφασισμένος να αφήσει εκτός Βουλής το συνεταιράκι του στην κυβέρνηση Πάνο Καμμένο, διατηρώντας το όριο του 3% για την είσοδο των κομμάτων στη Βουλή.
Ο Γιώργος Γεννηματάς θεωρείται ο πατέρας του ΕΣΥ. Ως υπουργός Υγείας την περίοδο 1984-87 έδωσε μάχες για να εξανθρωπιστούν οι συνθήκες περίθαλψης, να εκσυγχρονιστούν τα νοσοκομεία, να δημιουργηθούν κέντρα υγείας. Αλλά τον εκδικήθηκαν οι αρρώστιες.
Το τελευταίο γκάλοπ απλά επιβεβαίωσε ότι ακόμα το χαρτί Τσίπρας είναι ισχυρό. Και ότι στην πραγματικότητα δεν απειλείται από κανέναν Μητσοτάκη. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης, για όποιον γνωρίζει να «διαβάζει» τα νούμερα στα ποσοστά.
Έγιναν εκλογές εθνικές στην Ισπανία κι όλο το σύστημα του Σύριζα ήταν με τους podemos. Αυτό το κόμμα(;) των αγανακτισμένων, απελπισμένων, ψευτοαριστερών, αντισυμβατικών.