Φιρμάρα έγινε η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αυτό εγώ ξέρω και σταματάω εδώ. Και επειδή μιλάμε πολιτικά, είναι εντελώς αδιάφορα αν η κυρία συμμετείχε σε reality, σε κάποιο Voice, πήρε μετάλλιο στη σφαιροβολία, έπαιξε σε πορνοταινία.
Ένα ηχηρό παρών σε πιθανό - βέβαιο, κατά τους μετά Χριστόν προφήτες- κάλεσμα του λαού να αναλάβει τις τύχες της χώρας αποτελεί, κατά τα φαινόμενα, το βιβλίο που αποφάσισε να βγάλει ο Κωνσταντίνος ντε Γκρέτσια 48 χρόνια μετά τη φυγή του από τη χώρα.
Αυτό μόνο στην Ελλάδα της πολιτικής ακρισίας θα μπορούσε να συμβεί. Να έχει χάσει κανείς όλα τα ντέρμπι, να έχει βρεθεί στην ουρά της βαθμολογίας και παρόλα αυτά, να έχει την απαίτηση να τον αναγορεύσουν σε πρωταθλητή.
Δεν ξέρω αν ο Βασίλης Λεβέντης είναι πολιτικός προφήτης ,όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν μερικοί, είμαι βέβαιος, ωστόσο , ότι παρά την κοινοβουλευτική απειρία του, έχει τη δυνατότητα να χαράσσει και αυτός κάπου-κάπου με τις θέσεις του πολιτική επικαιρότητα.
Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, κανείς δεν ήξερε πότε θα γίνουν οι εκλογές για την ανάδειξη προέδρου στη Νέα Δημοκρατία. Όλοι, όμως προδίκαζαν ποιος θα είναι ο χαμένος των εκλογών, όποτε κι αν γίνουν αυτές.
Απεργία. Ακαταλαβίστικο πράμα. Γενική απεργία, δεν δουλεύουμε. Για ποιο λόγο; Στρέφεσαι εναντίον του Τσίπρα που τον ψήφισες. Εναντίον των συνεταίρων Ευρωπαίων που σε δανείζουν.
Άσε τι λένε. Εγώ είμαι με τα... γκάλοπ, επειδή πάντα δείχνουν ποιος είναι ο κόσμος. Πρώτα αυτό, και μετά θα μας πουν ποια είναι σήμερα η επιρροή, η δύναμη των κομμάτων.