Πώς θα πάμε, ρε, στο δημοψήφισμα χωρίς ντημπαίητ, δεν γίνεται αυτό. Όπως δεν γίνεται debate χωρίς τη συμμετοχή του πρωθυπουργού. Να, γιατί ο Σταύρος Θεοδωράκης ζήτησε δημόσια αναμέτρηση, μια λογομαχία με τον Αλέξη Τσίπρα.
Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι τα δημοψηφίσματα στην Ελλάδα, την κοιτίδα της Δημοκρατίας. Κι όλα αφιερωμένα στους βασιλιάδες. Τη μία τους έδιωχναν και την άλλη τους ξαναγύριζαν.
Το 57% των Ελλήνων θέλουν πάση θυσία συμφωνία με τους δανειστές. Μην τυχόν και φύγουμε από το ευρώ. Ας υπάρχει στις πλάτες τους το βαρύ μνημόνιο, κανονικός Γολγοθάς, με μέτρα δυσβάστακτα.
Tο ΟΧΙ σ' ένα δημοψήφισμα χωρίς αντίκρυσμα, για την αξιοπρέπεια μας ως Ελλήνων, ρε γαμώ το, και το NAI σε μια παράλογη συμφωνία για να μην έρθει η απόλυτη διάλυση - ενώ τώρα είναι μόνο μερική (sic) ...- είναι ψευδοδίλημμα.
Κατοικώ στην Ελλάδα, από αρχαιοτάτων χρόνων, άρα μ' ενδιαφέρει το παρόν και το μέλλον μου. Επόμενο ήταν να παρακολουθήσω τη συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής για το δημοψήφισμα. Δεν θα σταθώ στις κεντρικές απόψεις, υπέρ και κατά του δημοψηφίσματος.
Υπάρχουν κάποιοι που ακόμα δεν το 'χουν χωνέψει ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρωθυπουργός. Βλέπουν το παλληκάρι που ήταν στο 4-5% μέχρι τις εκλογές του 2012 και τους γυρίζουν τα άντερα. Δεν μιλάμε για αντικομουνιστές.
Τι θα κάνει η κυβέρνηση αν χάσει το δημοψήφισμα, αν δηλαδή πλειοψηφήσει το «ναι» την Κυριακή; Πολλοί λένε πως πρέπει να παραιτηθεί για να πάει η χώρα σε εκλογές.
Είναι γνωστό ότι στην μεταπαναστατική Ελλάδα του 1821 τα πρώτα κόμματα που φτιάχτηκαν είχαν τα ονόματα των τότε μεγάλων δυνάμεων. Το «Αγγλικόν κόμμα», όχι απλά ένα άσχετο όνομα που ήταν φιλοβρετανικό.