Για να μιλήσουμε αποδυτηριακίστικα, κύριε Χουμπ Στέφενς. Όχι ολλανδέζικα και γερμανικά. Όχι τίποτα άλλο γιατί κι εσύ, κύριε προπονητά, φαίνεται ότι ξέχασες κιόλας ότι είσαι Βορειοευρωπαίος, ότι προέρχεσαι σαν επαγγελματίας από τα πρωταθλήματα της Ολλανδίας και της Γερμανίας.
Καμμία σχέση ο Ολυμπιακός της Ευρώπης όταν παίζει εντός και όταν παίζει εκτός έδρας. Να λάβουμε υπ’ όψιν τούτη τη λεπτομέρεια εν όψει του παιχνιδιού με την Αντερλεχτ. Μιλάμε τα γεγονότα.
Όταν οι άσχετοι λένε ότι η Αντερλεχτ είναι αδιάφορη εννοούν και υπονοούν ότι ο Ολυμπιακός, στο παιχνίδι με την πρωταθλήτρια Βελγίου στο Καραϊσκάκη, μπορεί να ’ναι αδιάφορος κι αυτός. Μήπως το άλλο. Ότι καθίσταται εύκολο το τελευταίο ματσάκι του ομίλου. Αμ, δε.
Ο Μίτσελ λέει αλήθεια ότι δεν κατέληξε ακόμα στην ενδεκάδα. Ο Ισπανός τα παίζει όλα σε μία ζαριά. Συμβαίνει. Να τα χάσεις όλα σ’ ένα παιχνίδι. Όλα όσα πέτυχε ο Ολυμπιακός σ’ αυτή τη δόση στο τσάμπιονς ληγκ, που έφθασε στο τσακ για να προκριθεί.
Την πάτησε ο Αλαφούζος. Είπε το «ναι» στο ψηστήρι που του έκανε ο Βασίλης Κωνσταντίνου και άντε τώρα να το πάρει πίσω. Ήδη, άρχισαν να μεταφέρονται στο Απήλιον οι βετεράνοι ποδοσφαιριστές.
Το ένα πρόβλημα, λέει, εμφανίζεται μετά το άλλο στον Άρη. Δεν το λες έτσι. Χρωστάς και δεν πληρώνεις. Άρα, το «πρόβλημά» σου το προκαλείς εσύ ο ίδιος. Άρα, φταις. Άρα, καλά να πάθεις.
Ο Πράνιτς έβαλε δύο γκολ. Θα μας τρελλάνουν. Το ‘χουν για επιτυχία. Δεν είμαστε καθόλου καλά. Γιατί τον πήρες τον Κροάτη; Για τι άλλο, παρά να σου παίξει μπάλλα, που σημαίνει να στέλνει το τόπι στα δίχτυα.
Δεν βλέπεται η ΑΕΚ. Αυτό θα πουν όσοι... βλέπουν την ομάδα να παίζει και, βέβαια, πρόκειται για άτομα που γνωρίζουν από ποδόσφαιρο. Κερδίζει ή, όχι, βάζει γκολ ή, όχι, αυτή η ΑΕΚ, και το τονίζω ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είναι τραγωδία.
Καμμία διάθεση να πικραίνω κανένα αρρωστάκι. Μου ’ρθε στη μνήμη το προηγούμενο παιχνίδι του Ολυμπιακού στο τσάμπιονς ληγκ και είχαν γράψει στη σκέψη μου οι πανηγυρισμοί των δυο σκόρερ Ιμπραϊμοβιτς και Μανώλα. Τέλος πάντων, μου ’ρθε και το αραδιάζω. Στο φινάλε οι αλήθειες πρέπει να λέγονται, όσο κι αν πονάνε. Όσο κι αν μαυρίζουν ψυχές οπαδικές.