Είναι ωραίο να βλέπεις δύο αδέλφια αγαπημένα. Όπως, από την άλλη, είναι άσχημο δύο αδέλφια να τα χωρίζει το μίσος, και οι διαφορές τους να λύνονται στα δικαστήρια, ακόμα και με αίμα. Συμβαίνουν.
Κανένας Θρύλος δεν κέρδισε στον τελικό της ευρωλίγκα καμμία βασίλισσα. Έλα! Την είπαν βασίλισσα την Ρεάλ, και είναι βασίλισσα, και είναι διότι συνεχίζει να συμπεριφέρεται σα βασίλισσα, λόγω ποδοσφαίρου.
Πριν από δύο χρόνια τα δύο αδέλφια είχαν αποφασίσει να αποχωρήσουν από τον Ολυμπιακό. Και ήταν επόμενο. Δικαιολογημένο. Από τη μία δεν τους άφηνε να σηκώσουν κεφάλι η Παράγκα του μπάσκετ και από την άλλη τους μανουριάζανε εκβιαστικά οι οργανωμένοι “φίλαθλοι” του Ολυμπιακού.
Δύο χρόνια σερί πρωταθλητής Ευρώπης ο Ολυμπιακός. Κορίτσια, αυτό είναι πολύ για εσάς. Μιλάω για τους γάβρους. Αγόρια, αυτή η διετία, και τώρα σου μιλάει ο αποδυτηριάκιας, σας βγάζει από τον εαυτό σας. Θέλετε, δεν θέλετε, σας βάζει στα δύσκολα. Σας υποχρεώνει, δηλαδή, να συμπεριφέρεστε σαν πρώτοι. Σαν πρωταθλητές Ευρώπης. Διαφορετικά, δηλαδή με άλλη συμπεριφορά θα βλέπετε την κόκκινη κάρτα.
Ο Αλαφούζος δεν έχει δικαίωμα να τα βάζει με τη διαιτησία. Αποδυτηριάκιας μιλάει. Επειδή δεν διαμαρτύρεται σαν Αλαφούζος, σαν άτομο, σα φίλαθλος, αλλά είναι πρόεδρος του Παναθηναϊκού.
Και του χρόνου! Ζεστός, ολόζεστος ακόμα είναι ο μέγας θρίαμβος του Ολυμπιακού, όμως εγώ βιάζομαι να του πω ότι αξίζει να του ευχηθώ “Και του χρόνου”. Αφού το πήρε το 2012 με μείον 19 και το 2013 με μείον 17, εδώ το πράμα μιλάει μόνο του, έχει μέσα του τον καλό δαίμονα. Όχι τον κακό, τον καταστροφικό, τον αυτοκαταστροφικό. Μιλάμε για το υπερόπλο.
Ο αποδυτηριάκιας που έρχεται από πολύ μακριά μπορεί να μιλήσει για μαχητές. Έχει ζήσει μαχητές. Τους έχει αισθανθεί αιώνες τώρα. Και αυτοί από τον αποδυτηριάκια έχουν πάρει πολλά, άλλωστε. Γνωστά πράγματα αυτά, την αφήνουμε εδώ την κουβέντα γιατί είναι βαρειά.
Να πούμε το καλό νέο. Ένα αρκετά σημαντικό κομμάτι των γάβρων δεν το φχαριστήθηκε το κύπελλο. Δεν γαμιέται, σου λένε. Απόκρουση με το χέρι πάνω στη γραμμή και το κοράκι το κάνει αβαβά.
Να το πω και αλλοιώς. Δεν φταίει η διαιτησία. Ναι, αυτό λέω. Κι αν φταίει το κοράκι που πνίγει καραμπινάτο πέναλτυ, πάλι δεν θα ρίξω την ευθύνη στη διαιτησία. Στη Φιλιππινέζα του ποδοσφαίρου. Όπως στο λέω.