Δεν είναι εύκολο σε μία ομάδα να παίζει από αγώνα σε αγώνα με σκέψη διαφορετική. Πρώτα είναι η σκέψη, πόσο κουνιέται το μυαλό, και μετά η τακτική. Για παράδειγμα η ΑΕΚ. Αντιμετωπίζει τον Άρη με στόχο να κερδίσει και μετά την Μπάγερν, να αποφύγει την ήττα. Δεν βάζω στο λογαριασμό το ματσάκι με τον Παναθηναϊκό, διότι σ’ αυτό η πρωταθλήτρια 2018 απουσίαζε. Δεν ήταν στο γήπεδο. Όποτε δεν λες ότι είχε αυτή ή την άλλη στρατηγική.
Έχεις τρέξει μαραθώνιο; Έστω μια απόσταση 10, 20 χιλιομέτρων σε φυσικό περιβάλλον, όχι μέσα στην πόλη. Να ανέβεις π.χ. ένα βουνό και καπάκι να κατέβεις. Η θέωση. Μην πω κάτι άλλο, δεν έχω λόγια να σου περιγράψω τι συνέβη μέσα μου όταν το πρωτοέκανα. Γι' αυτό περιορίζομαι σε μια λέξη. Η θέωση. Όταν τελειώσεις, όταν ολοκληρώσεις την απόσταση, πατάς ακόμα στη γη, όμως το νοιώθεις ότι ήσουν, ότι είσαι σε υπέρβαση σωματική και πνευματική.
Θα τρέξετε μαραθώνιο σήμερα; Στον μοναδικό της κλασικής διαδρομής. Από Μαραθώνα μέχρι Παναθηναϊκό Στάδιο. Μαζί με εκατοντάδες ξένους από 105 χώρες. Δεν είναι όλοι, Έλληνες και ξένοι, κανονικοί αθλητές. Είναι η αποθέωση του ερασιτεχνισμού. Του ανόθευτου αθλητισμού. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει και διαδρομές 5 και 10 χιλιομέτρων. Και για τα παιδιά, υπάρχει η απόσταση 1.200 μ., προκειμένου να μπουν στην κολυμπήθρα του μεγαλείου του μαραθωνίου δρόμου, του πλέον μυστικιστικού αγωνίσματος του στίβου.
Πόσες φορές έπιασε τη μπάλα ο τερματοφυλακας της Βίντι στο χθεσινό ματσάκι με τον ΠΑΟΚ στην Βουδαπέστη; Μέτρησα μια φορά μονάχα. Ίσως και μια ακόμα τη στιγμή που είχα πάει για κατούρημα. Επόμενο να χάσει ο υποψήφιος πρωταθλητής Ελλάδος, όταν δεν κάνει κάποιο σουτ, δεν φτιάχνει μια έστω ευκαιρία με αντίπαλο κατώτερο, αλλά πιο επικίνδυνο.
Το ξεχνάνε. Ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με δυο. Ποτέ μ’ έναν. Γι’ αυτό είναι παιχνίδι, όχι αθλητισμός. Και άρα δεν κρίνεται ο ένας χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν ο άλλος. Εκτός κι αν γίνει δεκτό πως η απόδοση της μιας ομάδας, αλλά και το αποτέλεσμα της αναμέτρησης, δεν εξαρτώνται από την άλλην.
Οι φίλαθλοι της ΑΕΚ κέρδισαν τη μάχη της εξέδρας στο γήπεδο της Μπάγερν. Αυτές τις παπαριές διαβάζεις και σαλτάρεις. Δεν κατάλαβα. Πως δεν κατάλαβες; Εκτός από τους ποδοσφαιριστές και οι οπαδοί έδωσαν τον δικό τους αγώνα. Στο φινάλε, για να ξέρουμε τι λέμε, στο champions league δεν προκρίθηκε μονάχα η ομάδα, αλλά και ο κόσμος της που τον εκπροσωπεί περισσότερο η παντοτινή εξέδρα, όχι τόσο οι περαστικοί ποδοσφαιριστές.
Κερδίζει απόψε στο Μόναχο η ΑΕΚ. Δεν μου λέει τίποτα μία τέτοια επιτυχία, μάλιστα εκτός έδρας, σε βάρος της μεγάλης Μπάγερν. Ως άνθρωπος που ασχολούμαι επαγγελματικά και ερωτικά με το ποδόσφαιρο, δεν παραμυθιάζομαι από ένα αποτέλεσμα. Ποτέ.
Εφιαλτική η σκέψη. Τι θα πάθει η ΑΕΚ απόψε στο Μόναχο; Μαύρη μαυρίλα κάθε πρόβλεψη. Στον όμιλο με τρεις ήττες, τις δύο στην Αθήνα, μία ομάδα τελειωμένη στην Ευρώπη. Και από την άλλη ο αντίπαλος έχει το όνομα Μπάγερν. Ποια, λοιπόν, τύχη περιμένει την ΑΕΚ αν λάβουμε υπ’ όψιν την όχι καλή αγωνιστική της κατάσταση, όπως καταγράφηκε στο 0-0 με Παναθηναϊκό.
Στην προπολεμική Ελλάδα το όνομα «Αδριανόπουλος» ήταν το θρυλικό, όχι εκείνο του Ολυμπιακού. Τα πέντε αδέλφια Ανδριανόπουλοι, που ήταν και έξι, και έπαιζαν όλοι μαζί με την ερυθρόλευκη φανέλα, έδωσαν στον Ολυμπιακό την αύρα της ομάδας με τον ανεξήγητο ίσως μαγνητισμό στις λαϊκές μάζες.
Σα σήμερα 6 Νοεμβρίου, το 1960, ο Παναθηναϊκός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που έλαβε μέρος σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Έπαιξε το πρώτο του ματς στο κύπελλο πρωταθλητριών. Αντίπαλος κάποια Σπαρτάκ Χράντετς της Τσεχοσλοβακίας, που σήμερα μάλλον δεν υπάρχει στο χάρτη.