Δεν το συζητάμε ότι η ΑΕΚ είναι πλήρης. Κι όχι μόνον αυτό. Έχει πλέον παικτικό υλικό επιπέδου για πρωταθλητισμό διαρκείας, όχι για κάποιους μήνες. Δεν φθάνει αυτό!
Δεν θα πανηγυρίσει ο σοβαρός γάβρος επειδή η ομαδάρα στο Καραϊσκάκη μέσα πήρε το πανιωνάκι. Όχι, ρε. Άσε τους άλλους που πάνε στο γήπεδο και χοροπηδάνε σαν τους ινδιάνους, ακόμα κι αν η ομάδα θα χάσει.
Δεν είμαι αρειανός. Ούτε το παίζω αρειανός. Να μη σου πω ότι δεν υπάρχει κανένας Άρης. Κανένας ΠΑΟΚ, κανένας Ολυμπιακός, κανένας Παναθηναϊκός. Όλες οι ομάδες είναι κομμάτια του πρωταθλήματος.
«Δεν χάνονται αυτά τα γκολ», είναι μια συνηθισμένη και πολυμεταχειρισμένη… αγανάκτηση της εξέδρας. Βλέπει ο άλλος το σίγουρο, το πανσίγουρο γκολ, αυτό που δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη, κι όμως ο παίκτης το χάνει.
Ένα παιχνίδι ολότελα δικό του που θα μπορούσε να το πάρει περίπατο, και με σκορ, κόντρα στον Παναιτωλικό, ο Παναθηναϊκός το δυσκόλεψε σε τέτοιο βαθμό, λες και το έκανε… επίτηδες. Έχασε ευκαιρίες μπόλικες στο ημίχρονο και τελικά έφυγε στα αποδυτήρια με ένα γκολ στη πλάτη, που δεν το δικαιούταν ούτε και το… πέτυχαν οι γηπεδούχοι.
Δεν είναι ΑΕΚ ο Ηρακλής, δεν έχει καμμία σκέψη να διεκδικήσει πρωτάθλημα. Ποτέ δεν έκανε πρωταθλητισμό, άλλωστε. Στόχος μια πορεία αξιοπρεπή και αξιόπιστη στην επιστροφή του στο μεγάλο πρωτάθλημα.
Δεν το ήξερα. Ότι ο Θεοδωρίδης είναι ο άγιος Σάββας του Ολυμπιακού. Όχι, ακριβώς. Είναι ακόμα ο μητροπολίτης της ομάδας και θέλει να αγιάσει, να γίνει άγιος.
Δεν γίνεται η ΑΕΚ να μην πάει για πρωτάθλημα. ΑΕΚ είναι. Και να μην κέρδιζε τον Πλατανιά στην πρεμιέρα, ακόμα και να έχανε, πάλι ήταν καταδικασμένη να κυνηγήσει, να διεκδικήσει τον τίτλο. Επειδή είναι ΑΕΚ. Τόσο απλά.